บทที่ 461

ฟู๋โป๋รีบกล่าวเสียงดังว่า : "นายท่าน......ท่านเข้าไปอย่างนี้จะดีจริงๆ เหรอครับ? ถ้าถูกคุณชายรู้เข้า เกรงว่า......"

เมื่อพูดถึงประโยคหลัง ฟู๋โป๋ก็พูดต่อไม่ได้

จากการตรวจสอบของเขา

เย่เมิ่งเหยียนกับหยางพั่นพั่นสองคนนี้ ล้วนเป็นต่อมโกรธของหยางเฟิง

หยางติ่งเทียนมาพบหยางพั่นพั่นโดยพลการ ช่างใจกล้าอย่างมาก

ตอนนี้ยังต้องการไปพูดคุยกับหยางพั่นพั่น

นี่เป็นการรนหาที่ตายจริงๆ!

หยางติ่งเทียนกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ : "ฉันจะไปหาหลานสาวของฉัน ยังต้องได้รับความยินยอมจากไอ้เด็กบ้านั่นด้วยเหรอ? มิหนำซ้ำ ฉันก็มาที่นี่แล้ว หลานสาวฉันอยู่ไม่ไกล ฉันเป็นคุณปู่ หรือว่าไม่ควรจะไปพูดคุยกับเธองั้นเหรอ?"

"เอ่อ......"

ฟู๋โป๋ไม่รู้ว่าควรจะห้ามปรามอย่างไรดี!

คู่แค้นพ่อลูกคู่นี้ เข้าใจผิดกันอย่างมาก......

อีกทั้ง

หยางเฟิงลูกชายคนนี้ ไม่เคยยอมรับว่าเขาเป็นพ่อด้วยซ้ำ

ตอนนี้คุณกลับไปหาโดยอาศัยฐานะคุณปู่ ไปพบหยางพั่นพั่น

ความรู้สึกที่เหนือกว่าของตนเองแข็งแกร่งเกินไปแล้วหรือเปล่า?

"หึ!"

หยางติ่งเทียนทำเสียงเย้ยหยัน จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เดินไปหาหยางพั่นพั่นอย่างดีใจเป็นพิเศษ

ฟู๋โป๋ส่ายหัวอย่างจนปัญญา ทำได้เพียงตามไปเท่านั้น

"สวัสดี พั่นพั่น!"

หยางติ่งเทียนยิ้มและทักทายหลานสาวของตนเอง

หยางพั่นพั่นพินิจพิเคราะห์หยางติ่งเทียนอย่างแปลกใจ สายตาอันเฉียบแหลมกลิ้งไปมา กล่าวอย่างไม่เข้าใจ : "คุณปู่ สวัสดีค่ะ! ทำไมคุณถึงรู้ชื่อของหนูด้วยละคะ?"

"หลีกทางด้วย คนที่ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้าใกล้!"

เมื่อหยางติ่งเทียนกำลังจะตอบกลับ

บอดี้การ์ดสองสามคนก็เดินเข้ามาขวางเขาเอาไว้

สีหน้าของหยางติ่งเทียน เคร่งขรึมลงอย่างฉับพลัน : "ไอ้พวกลูกหมาสองสามตัวนี่กล้ามาขวางทางกู ไสหัวออกไปเลย!"

เขาเป็นผู้นำตระกูลหยางผู้สง่าผ่าเผย

ยังมีอำนาจมหาศาลในจงโจว

เมื่อไหร่กัน ที่ถูกบอดี้การ์ดสองสามคนมาขวางทาง และต่อว่า!

"ไอ้แก่ แกรนหาที่ตายแล้ว!"

ในฉับพลัน

บอดี้การ์ดสองสามคนนั้นก็มีสีหน้าดุร้ายขึ้นมา

แต่หยางพั่นพั่นเป็นไข่มุกในมือของราชาตงไห่!

หากหยางพั่นพั่นเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เช่นนั้นพวกเขาตายไปร้อยครั้งก็ไม่สามารถชดเชยได้!

เมื่อคิดถึงตรงนี้

บอดี้การ์ดสองสามคนนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า ต่อว่าด่าทอต้องการไล่หยางติ่งเทียนออกไป!

และในชั่วพริบตา

ดวงตาทั้งคู่ของหยางติ่งเทียน ได้ปลดปล่อยความอำมหิตออกมา