บทที่ 462

ฟู๋โป๋จ้องถมึงทึงบอดี้การ์ดเหล่านั้น : "นับว่าโชคยังเข้าข้างพวกแก!"

แต่พูดได้ว่า

ความแข็งแกร่งของบอดี้การ์ดเหล่านี้ไม่เลวเลยจริงๆ

ไม่เช่นนั้น ก็คงไม่ถูกหยางเฟิงจัดให้มาปกป้องหยางพั่นพั่นหรอก

แต่ฟู๋โป๋ เป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งของตระกูลหยาง

บอดี้การ์ดสองสามคนจะรับมือไม่ได้อย่างไรกัน?

สองสามคนนั้นเห็นฟู๋โป๋ไม่ฆ่าตนเอง จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

พวกเขาก็เป็นปรมาจารย์

เป็นธรรมดาที่จะรู้ว่า ศักยภาพของฟู๋โป๋นั้นแข็งแกร่งมาก

หากฟู๋โป๋ต้องการจะฆ่าพวกเขา

พวกเขาไม่สามารถต้านทานได้

"รีบโทรหาคุณหยาง!"

คนเหล่านั้นมองหน้ากัน แล้วรีบนำมือถือออกมาโทรหาหยางเฟิง

หยางติ่งเทียนไม่สนใจการกระทำของคนเหล่านี้ เขาเดินไปตรงหน้าหยางพั่นพั่น นั่งยองๆ ลงยิ้มแล้วกล่าวว่า : "เพราะฉันเป็นปู่ของหนู! ปู่จะต้องรู้ชื่อหลานสาวของตนเองอย่างแน่นอน!"

"ปู่เหรอคะ?"

หยางพั่นพั่นเอียงศีรษะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง : "แต่หนูไม่มีคุณปู่นะคะ! หนูมีแค่คุณตา!"

ห๊ะ?

ได้ฟังคำพูดนี้

หยางติ่งเทียนก็ตกตะลึงทันที

ทันทีหลังจากนั้น ความโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างไม่มีที่สิ้นสุดก็เต็มไปทั้งหัวใจ!

ไอ้เด็กบ้าหยางเฟิงคนนั้นสมควรตายจริงๆ

คาดไม่ถึงว่าแม้แต่ชื่อของตนเองก็ไม่ได้เอ่ยชื่อด้วยซ้ำ

หลานสาวของตนเอง แม้แต่การมีอยู่ของตนเองก็ไม่รับรู้!

"หึหึ!"

หยางติ่งเทียนระงับความโกรธ หัวเราะเบาๆ กล่าวว่า : "ตอนนี้หนูมีปู่แล้วนะ ฉันคือคุณปู่ของหนู! ไปสิ ฉันจะพาหนูไปกินของอร่อยๆ ที่เคเอฟซี!"

พูดจบ

หยางติ่งเทียนก็ยื่นมือออกไปจับมือน้อยๆ ของหยางพั่นพั่น

แค่ไม่คาดคิดว่า

หยางพั่นพั่นหลบหลีกอย่างทันที

เธอมองหยางติ่งเทียนด้วยสีหน้าระมัดระวังตัว : "ไม่ค่ะ! พ่อแม่หนูบอกว่า อย่าไปกับคนแปลกหน้า"

หลังจากเคยผ่านประสบการณ์เรื่องเจี้ยนเฟิงมาแล้ว

เย่เมิ่งเหยียนจึงอบรมหยางพั่นพั่นโดยเฉพาะ

บอกกับเธอว่า

อย่าทานของของคนแปลกหน้า

และอย่าไปกับคนแปลกหน้าเด็ดขาด

สำหรับสิ่งเหล่านี้