บทที่ 463

ทันใดนั้น

หยางติ่งเทียนก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ!

เขาระงับอารมณ์เอาไว้ ยิ้มอย่างเอ็นดูและกล่าวว่า : "พวกเขาไม่ยอมให้ปู่เจอหนู ปู่จึงทำร้ายพวกเขา"

เมื่อกล่าวจบ

หยางติ่งเทียนกล่าวด้วยสีหน้าอ้อนวอน : "พั่นพั่น หนูเรียกฉันว่าปู่สักครั้งได้ไหม?"

เมื่อกล่าวประโยคนี้

ในใจของหยางติ่งเทียน ก็เต็มไปด้วยความกลัวอย่างคาดไม่ถึง!

ผู้นำตระกูลของตระกูลหยางผู้สง่างามมีอำนาจและร่ำรวยใจจงโจว คาดไม่ถึงว่าจะหวาดกลัวเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว?

หากเรื่องนี้ถูกคนอื่นรู้เข้า

จะต้องทำให้เกิดการสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งจงโจวอย่างแน่นอน!

หยางพั่นพั่นเห็นแววตาที่อ้อนวอนของหยางติ่งเทียน

ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด หรืออะไรกันแน่

เธอครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพูดเบาๆ ว่า

"คุณปู่!"

ครืน!

ในชั่วพริบตา

หยางติ่งเทียนราวกับถูกฟ้าผ่า

น้ำตา ไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

ชั่วประเดี๋ยวเดียว

น้ำตาได้ไหลอาบเต็มใบหน้าของเขาแล้ว!

"โอ้พระเจ้า! หลานสาวของฉัน ในที่สุดก็เรียกฉันว่าปู่แล้ว!"

หยางติ่งเทียนลุกขึ้นยืน อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นร้องดังๆ

ฟู๋โป๋ที่อยู่ข้างๆ เห็นสิ่งนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

"นายท่าน ยินดีกับท่านด้วย! ยินดีกับท่านด้วยครับ!"

ฟู๋โป๋ตื้นตันใจ

เช็ดน้ำตาจากหางตาด้วยแขนเสื้อไม่หยุด

เป็นเช่นนี้

ทั้งสองคนหยางติ่งเทียนกับฟู๋โป๋

เหมือนกับคนแก่เสียสติสองคน

คนหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น

คนหนึ่งร้องไห้เงียบๆ

คนเดินอยู่ข้างๆ ครูอนุบาล บอดี้การ์ดถูกทุบตีจนล้มลง ล้วนงุนงงไปตามๆ กัน!

เวลานี้คนโรคจิตสองคนนี้มาจากไหนกัน

ทันใดนั้น ทุกๆ คนต่างพากันหลีกหนี!

ในสมัยนี้

ใครบ้างจะไม่หวาดกลัว

กลัวว่าจะเจอกับคนโรคจิต

และหากว่าเจอคนบ้ามีอาวุธ

เอามีดมาทำร้ายตนเอง

ก็มีแต่ตายกับตาย!

หยางพั่นพั่นเอียงศีรษะ มองหยางติ่งเทียนด้วยใบหน้าสงสัย

เธอรู้สึกว่าคุณปู่คนนี้ดูแปลกๆ

"พั่นพั่น นี่เป็นของขวัญที่ปู่ซื้อให้หนู หนูเราไว้นะ!"

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน

หยางติ่งเทียนฟื้นคืนสู่สภาพเดิม