บทที่ 464

ได้ยินเช่นนั้น

ฟู๋โป๋อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าจนใจ

ในเวลานี้

เขาหวังว่าหยางเฟิงจะไม่มาเร็วขนาดนั้น!

หยางติ่งเทียนมองหยางพั่นพั่นยิ้มแล้วกล่าวว่า : "พั่นพั่น ปู่จะพาหนูไปเล่นที่สวนสนุกดีไหม?"

เมื่อพูดประโยคนี้

หยางติ่งเทียนก็ยื่นมือเตรียมจะอุ้มหยางพั่นพั่นขึ้นมา

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เวลานี้

เสียงคำรามของเสือดังทอดเข้ามา

ราวกับเสียงระฆังดัง!

ครืน!

ทันทีหลังจากนั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ก็หยุดชะงักอย่างรวดเร็ว!

หยางเฟิงลงมาจากรถด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว

เมื่อเขาเห็นว่าหยางติ่งเทียน เตรียมจะอุ้มหยางพั่นพั่น

เขาก็โมโหอย่างมาก!

แทบอยากจะฆ่าหยางติ่งเทียนซะเดี๋ยวนี้เลย!

ได้ยินเสียงตวาดของหยางเฟิง

มือที่ยื่นออกไปของหยางติ่งเทียน ก็แข็งทื่ออยู่กับที่

เขาหันกลับไป......

ตรงหน้า

เป็นลูกชายของตนเอง!

เป็นมรดกเพียงชิ้นเดียวของผู้หญิงที่ตนเองรักมากที่สุด ได้ทิ้งเอาไว้ให้ตนเอง!

แต่ว่าเขา

ทว่าสีหน้าที่อาฆาตดุร้าย มองมายังตนเอง!

ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นของหยางเฟิง เห็นได้ชัดว่าอยากจะเฉือนเนื้อตนเองออกเป็นชิ้นๆ!

หยางติ่งเทียนในขณะนั้น ในใจไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งรู้สึกกังวลใจ ทั้งหวาดกลัว!

เพียงแต่ว่า

ไม่นานเขาก็รีบฝืนให้สงบลงอย่างรวดเร็ว

ตนเองเป็นพ่อของหยางเฟิง

ในโลกใบนี้ ยังมีเหตุผลที่พ่อต้องกลัวลูกชายด้วยเหรอ!

หรือว่าไอ้เจ้าโง่นี่ จะกล้าฆ่าตนเองจริงๆ?

แต่ว่าฟู๋โป๋

หน้าซีดจนเป็นกระดาษไปแล้ว

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า

เรื่องที่ตนเองไม่ปรารถนาที่สุดจะเกิดขึ้น!

จังหวะฝีก้าวที่มั่นคงนั้นของหยางเฟิง ราวกับระฆังมรณะ เคาะดังอยู่ในใจของเขา!

"คุณพ่อ!"

เวลานี้

หยางพั่นพั่นได้ตะโกนสียงดัง จากนั้นก็วิ่งเข้าไปหาหยางเฟิงอย่างดีใจ