บทที่ 465

"ตกลงค่ะ คุณพ่อ!"

หยางพั่นพั่นพยักหน้า และรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

หยางเฟิงเห็นก็รู้สึกสงสารทันที!

แววตาที่เขามองหยางติ่งเทียน จึงเย็นชามากยางขึ้น!

ล้วนเป็นเพราะคนคนนี้!

คนคนนี้ ไม่ควรจะปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าตนเองในตอนนี้ ทำให้แผนการของตนเองต้องยุ่งเหยิง!

หรือว่า

เขาฆ่าแม่ของตนเองแล้วยังไม่พอ

ยังต้องการ มารบกวนชีวิตลูกสาวของเขาด้วย!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้!

งั้นก็ทำให้เขา ไปตายซะได้ก็ดี!

ทันใดนั้น

เจตนาฆ่าของหยางเฟิง ค่อยๆ เพิ่มสูงขึ้น ตั้งมั่นราวกับภูเขา!

หยางติ่งเทียนต่อทุกสิ่งทุกอย่างนี้

ราวกับไม่รู้เนื้อรู้ตัว

เขามองภาพด้านหลังของหยางพั่นพั่นที่เดินจากไป

ด้วยใบหน้าอาลัยอาวรณ์!

เขาอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไร

แต่ท้ายที่สุด......

กลับพูดอะไรไม่ออกเลย

ทันใดนั้น

เขารู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย

ราวกับหิมะในฤดูหนาว

หนาวเย็นจนเข้ากระดูก!

เพียงแค่เห็น

ฝีเท้าของหยางเฟิง ก้าวเข้ามาที่หยางติ่งเทียนทีละก้าว ๆ

ในใจหยางติ่งเทียน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คาดไม่ถึงว่าจะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา?

คนตรงหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกชายของตนเอง

ตนเองเป็นพ่อของเขา

ในโลกใบนื้ ยังมีเรื่องที่พ่อกลัวลูกชายด้วยเหรอ?

นึกถึงตรงนี้แล้ว

หยางติ่งเทียนพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา

จงใจทำหน้าเคร่งขรึม

เขาจะไม่ให้ตนเองอยู่ต่อหน้าหยางเฟิง แล้วแสดงความกลัวออกมาอย่างเด็ดขาด

มิเช่นนั้นต่อไป

ยังจะรักษาความน่าเกรงขามในความเป็นพ่อของตนเองได้อย่างไร?

ในไม่ช้า

หยางเฟิงก็เดินเข้ามาใกล้ๆ หยางติ่งเทียน

ความโกรธอันมหาศาล เริ่มต้นขึ้นจากคนทั้งสอง รวมตัวกันเป็นคลื่นยักษ์!

ฟู๋โป๋ที่อยู่ข้างๆ ก็นั่งไม่ติด

เขารีบเข้ามาตรงหน้าหยางเฟิง แล้วยิ้มกล่าวอย่างเอาใจ : "คุณชาย นายท่านเพียงแค่คิดถึงหลานสาวของตนเอง จึงมาหา ได้โปรดท่านอย่าได้โกรธ......"

"ไสหัวไป!"

ไม่รอให้ฟู๋โป๋พูดจบ

แววตาเย็นชาของหยางเฟิง ได้มองไปยังเขา