บทที่ 466

ขอบตาหยางเฟิงเปียกชื้น!

แม่ของตนเอง ถูกผู้ชายตรงหน้า ขับไล่ออกจากตระกูล!

ในค่ำคืนแห่งความยากแค้นและเจ็บป่วย เธอได้ตายอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง......

ก่อนจะตาย

แม้แต่ข้าวมื้อสุดท้าย ก็ไม่ได้กิน!

ทุกๆ ครั้งที่นึกถึงฉากนี้ ความโกรธอย่างรุนแรงในอกของหยางเฟิง ก็เผาไหม้ลุกโชนขึ้นมา!

หัวใจของเขา ราวกับโดนมีดกรีด!

ถึงแม้ว่าหยางติ่งเทียนจะถูกสับจนละเอียด

ก็ไม่สามารถขจัดความเกลียดชังในใจของหยางเฟิงไปได้!

และหยางติ่งเทียน

ก็น้ำตาไหลออกมา!

น้ำตาสองข้าง ไหลลงมาที่แก้ม!

เรื่องในปีนั้น

เป็นความเจ็บปวดในใจของหยางติ่งเทียนตลอดมา

เขารู้ดีว่า

ตนเองจะอธิบายอย่างไร ก็ไร้กำลัง

เป็นเขาเอง ที่สร้างเหตุการณ์โศกนาฏกรรมการแยกจากกันของแม่ลูกคู่นี้

แม้ว่าในใจของเขามีบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะพูดได้

แต่ก็ไม่สามารถชดเชย ความละอายในใจของเขาได้!

"ที่คุณก็ไม่ผิด คุณควรจะเกลียดฉันจริงๆ! เป็นฉันเองที่ทำให้แม่ของคุณตาย เป็นฉันเองที่ต้องทำให้คุณต้องเร่ร่อนอย่างยากลำบาก ฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นสามี และยิ่งไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อคนด้วย!"

หยางติ่งเทียนฝืนใจยิ้มด้วยความปวดร้าว

"หุบปาก!"

ไม่รอให้หยางติ่งเทียนพูดจบ

หยางเฟิงตวาดออกมา : "คุณไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึงแม่ของฉัน แล้วก็ยิ่งไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นพ่อของฉันเลยด้วยซ้ำ! นับตั้งแต่คุณไล่ฉันออกจากบ้านในตอนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกของคุณกับฉัน ได้ตัดขาดกันไปแล้ว!"

"เห็นแก่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดของคุณกับฉัน ครั้งนี้ฉันจะไว้ชีวิตคุณ! ถ้ายังมีครั้งต่อไป ฉันจะฆ่าคุณอย่างแน่นอน!"

"ไสหัวไปซะ! อย่าให้ฉันเห็นคุณอยู่ในตงไห่อีก มิเช่นนั้นฉันจะฆ่าคุณจริงๆ!"

เมื่อพูดจบ

หยางเฟิงก็หันกลับ ออกไป!

จังหวะการก้าวที่แน่วแน่!

ในชั่วงเวลาอันสั้น เขาก็ไม่อยากสื่อสารกับหยางติ่งเทียนต่อไปแล้ว!

หยางติ่งเทียนหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดทรมานใจ

ในชั่วพริบตา

เขาน้ำตาไหลเป็นทาง!

เสียใจเหรอ?

เขาเสียใจอย่างแน่นอน!

แต่ว่า

ในตอนนั้นถ้าเขาไม่ทำแบบนี้

บางทีทั้งตระกูลหยางอาจจะต้องพินาศย่อยยับ