บทที่ 490

เงินหมดแล้วยังสามารถหาใหม่ได้

แต่ชีวิตถ้าไม่เหลือ ก็เท่ากับไม่มีอะไรเหลือแล้วนะ

“อะไรคือโอกาสยากที่จะมีได้”

โจวยี่ไม่เข้าใจ

"หึหึ!"

โจวห้าวหัวเราะเบาๆ : “ครั้งนี้หลันเฟิงตายไปแล้ว ส่วนไอ้เฒ่าหลันเจิ้นก็ทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ตระกูลหลันตอนนี้ไร้ซึ่งผู้นำ! ขอเพียงแค่เราลงมือก่อน เราก็จะสามารถยึดทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลหลันมาได้ และแทนที่ตระกูลหลัน ขึ้นเป็นตระกูลที่ใหญ่เป็นอันดับสองตงไห่!”

ในขณะที่พูด

แววตาของโจวห้าวแสดงให้เห็นถึงความทะเยอทะยาน

เขารอวันนี้มานานแล้ว

เขาเป็นสุนัขรับใช้ให้หลันเฟิงสองพ่อลูกสาวมานาน

ก็เพื่อวันนี้ไม่ใช่เหรอ?

เพื่อที่สักวันหนึ่งตระกูลโจวจะเข้ามาแทนที่ตระกูลหลันได้

“ตระกูลหลันยังเหลือหลันจื่อ เธอเป็นภรรยาของลูกนะ...”

โจวยี่มองไปที่ลูกชายของตัวเอง เห็นแววตาทั้งสองค่อยๆเหม่อลอยไป

ลูกชายที่อยู่ตรงหน้านี้

แปลกไปซะจนทำให้เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย

โจวห้าวยิ้มและตอบว่า “เมื่อมีผลประโยชน์อยู่ข้างหน้า ความสัมพันธ์สามีภรรยาล้วนไม่มีความหมาย! แม้ว่าหลันจื่อจะเป็นภรรยาของผม แต่หากเธอเข้ามาขวางทาง ผมก็จะฆ่าเธอโดยไม่ลังเล!”

พอพูดจบ

ดวงตาของโจวห้าวปรากฏให้เห็นความดุร้ายถึงขีดสุด!

รังสีความอาฆาตแผ่ออกมาจากตัวเขา

อะไรคือเมีย?

อะไรคือสามีภรรยา?

รอหลังจากที่สังหารหลันจื่อแล้ว

อย่างมากก็แค่หาผู้หญิงมาใหม่อีกสักคน

หาที่ทั้งเด็กกว่า สวยกว่า และอ่อนโยนกว่า

พอคิดถึงจุดนี้

โจวห้าวก็อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากตัวเอง

ตกอยู่ในห้วงจินตนาการอันไร้ขอบเขตของตัวเอง

โจวยี่มองไปที่โจวห้าว

จู่ๆก็รู้สึกขึ้นมาว่า

ลูกชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ เหมือนคนแปลกหน้า

แม้ว่าเขาจะเป็นพ่อก็ตาม

แต่ก็มองลูกชายตัวเองไม่ออก!

หลังจากที่โจวห้าวสังหารหลันเฟิง

เขาก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

เปลี่ยนกลายเป็นมืดมนหมองหม่นมากขึ้น!

และจิตใจก็ยิ่งชั่วช้าขึ้นไปอีกเช่นกัน

ทันใดนั้น

โจวยี่ก็รู้สึกใจสั่นขึ้นมา!

วันนี้.

โจวห้าวสามารถฆ่าพ่อตาของตัวเองได้