บทที่ 512

เมื่อได้ยินคำพูดนี้

ภายในใจของเย่เทียนก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิขึ้นมา

หลันเจิ้นก็ถูกแกกักบริเวณ

แล้วตนเองจะเล่นหมากรุกกับผีหรืออย่างไร?

ทันใดนั้น

เย่เทียนก็ตกใจ

ไอ้สารเลวหยางเฟิง จงใจมอบหมากรุกชุดนี้ให้ตนเอง หรือต้องการบอกเป็นนัยว่าตนเองกับหลันเจิ้นจะต้องมีจุดจบเดียวกัน?

ถึงแม้ภายในใจของเย่เทียนจะรู้สึกทะแม่งๆ

แต่เขาก็ยังกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า: "ของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ ฉันจะรับอย่างไม่ละอายใจได้อย่างไรล่ะ?"

หยางเฟิงยิ้มแล้วกล่าวว่า: "คุณปู่ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน ได้โปรดคุณอย่าปฏิเสธเลยนะ"

"ก็ได้! ในเมื่อคุณมีความบริสุทธิ์ใจเช่นนี้ ฉันก็จะรับเอาไว้ก็แล้วกัน"

เห็นสีหน้าที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของหยางเฟิงแล้ว

เย่เทียนก็ทำได้เพียงรับเอาไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังจากที่เย่เทียนรับของขวัญไปแล้ว

หยางเฟิงก็ลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า: "ในเมื่อคุณปู่รับของขวัญแล้ว เช่นนั้นฉันก็ไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณแล้วล่ะ ขอกล่าวลา!"

พูดจบ เขาก็หันเดินจากไป

เห็นว่าหยางเฟิงออกไปแล้ว

บนใบหน้าของเย่เทียน จึงมีเลือดฝาดกลับคืนมาเล็กน้อย

พูดตามความจริงแล้ว เขาแทบอยากจะให้ฆาตกรผู้นี้ออกไปตั้งนานแล้ว

เพราะว่าหยางเฟิงอยู่ที่นี่

ถึงได้นำความกดดันภายในใจอันมหาศาลมาให้เขา

เพียงแต่

เมื่อหยางเฟิงเดินไปถึงหน้าประตู จู่ๆ เขาก็หยุดลง หันหน้ามายิ้มกับเย่เทียนแล้วกล่าวว่า: "คุณปู่ จู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ฉันยังมีอีกประโยคหนึ่งที่ลืมบอกกับคุณ!"

ภายในใจของเย่เทียน เต้นตึกตักขึ้นมาทันที

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็กล่าวถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า: "หยางเฟิง คุณยังมีอะไรจะพูดกับฉันอีกเหรอ?"

หยางเฟิงมองเย่เทียนอย่างมีความหมายลึกซึ้ง และพูดแนะนำว่า: "คุณปู่ คุณจะต้องรักษาสุขภาพด้วยนะ อย่าไปทำเรื่องอะไรที่ไม่ดีต่อสุขภาพร่างกายตนเองล่ะ!"

พูดคำนี้จบ

หยางเฟิงไม่มีความอืดอาดใดๆ และเดินออกจากวิลล่าไปโดยตรง

รอหลังจากหยางเฟิงออกจากวิลล่าไปโดยสิ้นเชิง

หัวใจของเย่เทียนที่แขวนอยู่ในหัวใจ ในที่สุดก็วางลงมา

ในขณะเดียวกัน

เขาจึงพบว่าเสื้อด้านหลังของตนเองเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ