บทที่ 566

“เจ้าพันธมิตรหยาง วันครั้งหน้าไม่ว่าจะเรื่องอะไร พวกข้าก็ยินดีที่จะพลีชีพเพื่อท่านครับ!”

ตึง!

ตึง!

พอเสียงคำพูดหายไป

ทั้งสองก้มหัวลงกับพื้นเพื่อคำนับหยางเฟิงโดยไม่ลังเล

เมื่อเห็นเช่นนี้

รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเฟิง

เขารู้ว่า

จางเทียนซานและไป๋หลิงหลงอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว!

ที่หยางเฟิงยอมรับจางเทียนซานและไป๋หลิงหลงไว้

เพราะมีจุดประสงค์ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง

ก็คือต้องการให้จางเทียนซานและไป๋หลิงหลงเป็นตัวแทนของเขาในบู๊ใต้!

เนื่องจากว่า

ไม่ช้าก็เร็ว หยางเฟิงต้องมุ่งหน้าไปทางเหนือต่อ!

เมื่อถึงตอนนั้น

ทั่วทั้งบู๊ใต้ในต้าเซี่ยจะเข้าสู่สภาวะสูญญากาศทางการเมือง

เพื่อป้องกันการความโกลาหลในภาคใต้ ไม่ให้เกิดเรื่องเหมือนคราวเฉินป้าเซียนอีก

เขาต้องสนับสนุนให้มีตัวแทน!

“พวกเจ้า ลุกขึ้นเถอะ!” หยางเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณ เจ้าพันธมิตรหยาง!”

ณ ตอนนี้

สายตาที่ทั้งสองมองไปยังหยางเฟิง เต็มไปด้วยความเคารพนับถือ

หยางเฟิงกล่าวเบาๆ : "พวกเจ้าสองคนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ข้าจะเข้าไปคนเดียว!"

พูดจบ

หยางเฟิงก็ก้าวขาเข้าไปในหอบรรพบุรุษ

ภายในหอบรรพบุรุษที่ใหญ่โต มีเย่หลงอยู่แค่คนเดียว

ณ ขณะนี้

เย่หลงกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบ หลับตาทั้งสอบข้าง เหมือนกับว่ากำลังพักผ่อนสายตาอยู่

หยางเฟิงไม่ได้รบกวน

และเดินตรงไปนั่งที่ข้างหน้าเขา

รินชาให้ตัวเองแก้วหนึ่ง และค่อยๆ จิบเพียงไม่กี่คำ หลังจากนั้นจึงพูดออกมาช้าๆ ว่า: "ชาภูเขาป่านี่ดีจริงๆ มีกลิ่นเฉพาะตัว!"

ตอนนี้

เย่หลงก็ลืมตาขึ้น

เขาจ้องเขม็งไปที่หยางเฟิงและพูดด้วยความอารมณ์เสีย: “ไอ้เด็กน้อย ดื่มช้าๆ หน่อย! ชาภูเขาป่านี้ ข้าเก็บมาจากป่าเก่าแก่ในหุบเขาลึก! อย่าดื่มหมดนะ ไม่งั้นข้าจะไม่มีดื่ม!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เย่หลงพูด

หยางเฟิงไม่ได้สนใจมากนัก

เขาหัวเราะเบาๆ และพูดว่า “ท่านผู้เฒ่า ท่านมีชาดีขนาดนี้ ทำไมครั้งที่แล้วไม่แบ่งให้ข้าสักกิโลล่ะ?”