บทที่ 60

“เอ่อ หยางเฟิง ลูกทำได้จริงหรือ” เย่ไห่ถามอย่างประหลาดใจ

เย่เมิ่งเหยียนกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “หยางเฟิง คุณอาจจะไม่รู้ว่าโครงการเขตอุตสาหกรรมนี้เป็นโครงการที่ใหญ่ที่สุดของตงไห่ตอนนี้ ไม่รู้ว่ามีอีกกี่บริษัทที่จ้องเขม็งมาที่เนื้อก้อนโตชิ้นนี้ หากเฟิงเมิ่งกรุ๊ปของพวกเราต้องการโครงการนี้ เห็นทีว่าคงจะไม่ง่ายนัก!”

โครงการของเขตอุตสาหกรรมตงไห่มีมูลค่าเป็นหมื่นล้าน

เค้กชิ้นใหญ่ขนาดนี้ คงมีคนจำนวนมากพุ่งความสนใจไปที่มัน

เฟิงเมิ่งกรุ๊ปเป็นเพียงบริษัทขนาดกลางบริษัทหนึ่งที่มีมูลค่าบริษัทอยู่ที่พันล้านเท่านั้น

บริษัทที่มีมูลค่าหลักพันล้าน คิดอยากได้ใบสั่งซื้อจากโครงการหมื่นล้าน เรื่องนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับความฝัน

หยางเฟิงยิ้มพลางกล่าวว่า “พ่อครับ ที่รัก ไม่ต้องห่วงนะครับ ถึงเวลาผมจะต้องช่วยพวกคุณแย่งโครงการนี้ทั้งหมดมาให้ได้”

เย่ไห่หันไปสบตากับเย่เมิ่งเหยียน สีหน้าปรากฏความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมา

เดิมทีพวกเขาเพียงคิดว่าเฟิงเมิ่งกรุ๊ปจะแบ่งโครงการเขตอุตสาหกรรมนี้มาเพียงบางส่วนเท่านั้น

แต่เมื่อฟังจากคำพูดของหยางเฟิงแล้ว ดูเหมือนว่าเขาต้องการโครงการทั้งหมด

กระเพาะของเขาใหญ่เกินไปหน่อยแล้ว!

……

ช่วงค่ำ

หยางเฟิงโทรไปหาหม่าตง

“หม่าตง นายเป็นคนรับผิดชอบโครงการเขตอุตสาหกรรมตงไห่ใช่ไหม”

หม่าตงกล่าวอย่างสุภาพ “ใช่ครับ ผมเป็นคนรับผิดชอบเอง ทำไมหรือ คุณหยางสนใจโครงการนี้งั้นหรือ”

หยางเฟิงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “อืม ตอนนี้พ่อตาของฉันเป็นประธานเฟิงเมิ่งกรุ๊ปแล้ว ฉันอยากให้นายยกโครงการเขตอุตสาหกรรมนี้ให้เขา”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา สามวันหลังจากนี้จะถึงงานประกวดราคาโครงการเขตอุตสาหกรรมแล้ว ถึงเวลาผมจะแจ้งอีกทีครับ”

“ขอบคุณมาก”

“ไม่เป็นไรครับ การได้ช่วยเหลือคุณหยางถือเป็นเกียรติของผมเช่นกัน”

หลังจากวางสายแล้ว หยางเฟิงจึงเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ

เมื่อเห็นเย่เมิ่งเหยียนยังคงนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขาจึงเดินเข้าไปแล้วกล่าวถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย “ทำไมยังนั่งทำงานอยู่ล่ะ นี่มันกี่โมงแล้ว ควรพักผ่อนได้แล้วนะ”