บทที่ 614

“หึ！”

ทั้งสองเยาะเย้ยใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

พลังของจางเทียนซานแข็งแกร่งกว่า เพียงชั่วเวลาอันสั้นก็มุ่งไปข้างหน้าแล้ว

ทันใดนั้น

จางเทียนซานก็รีบพุ่งไปเก็บเห็ดหลินจือพันปี

เมื่อสายตาชายเห็นเห็ดพันปีตรงหน้า สีหน้าของเขาพลันดูมีความสุข

เมื่อได้เห็นความว่องไวของจางเทียนซานที่รวดเร็วกว่าตนเอง

สีหน้าของไป๋หลิงหลงพลันกลายเป็นสีหน้าที่ไม่น่าดู

เมื่อมือของจางเทียนซานกำลังจะสัมผัสเห็ดหลินจือพันปี

ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างกะทันหัน

“ระวัง！”

หยางเฟิงตะโกนออกมาอย่างตกใจ

ไม่รอให้จางเทียนซานได้สติ

อ้าก!

เสียงคำรามกึกก้อง

เห็นเสือสีขาวตัวใหญ่ห้าเมตรวิ่งออกมาจากด้านหลังหินก้อนใหญ่ข้างๆ เห็ดหลินจือพันปี!

มันอ้าปากที่เต็มไปด้วยเลือด มันรีบพุ่งไปหาจางเทียนซาน เพื่อหวังที่จะกลืนกินลงไปในคำเดียว

สีหน้าของจางเทียนซานเปลี่ยนไป

เมื่อได้สติกลับคืนมา

ชิ้ง！

เสียงดังกังวาน

จางเทียนซานหยิบดาบยาวออกมาจากเอวของเขาและแทงไปยังเสือยักษ์ขาว

การต้องเผชิญหน้ากับดาบยาวของจางเทียนซาน

เสือโคร่งยักษ์ขาวกลับไม่แสดงอาการหวาดกลัว และใช้อุ้งเท้าข้างเดียวทักทายอย่างดุเดือด

แคล้ง！

เกิดเสียงดังขึ้น

ดาบยาวชนกับกรงเล็บเสือ เกิดประกายไฟ

จางเทียนซานตกใจเป็นอย่างมาก

ความแข็งแกร่งของเสือยักษ์ขาวตัวนี้ทรงพลังมาก

หนึ่งปลายดาบของตนเอง กลับฆ่ามันไม่ตาย？

เมื่อเห็นว่าการโจมตีเพียงครั้งเดียวล้มเหลว จางเทียนซานก็หันหลังกลับและหนีไปทันที!

โคร่ง！

แม้ว่าจางเทียนซานไม่ได้แทงเสือขาวด้วยดาบของเขา แต่มันก็ปลุกเร้าความดุร้ายของมัน

เสือยักษ์ขาวคำรามอยู่ในป่า

กรงเล็บที่แหลมคมพุ่งไปทางจางเทียนซานอย่างดุเดือด

เกิดเสียงฉีกขาดขึ้น

ทันใดนั้น

หลังของจางเทียนซาน พลันเต็มไปด้วยคราบเลือดและมีเลือดไหลหยด