บทที่ 615

เห็ดหลินจือพันปีนี้เป็นของมัน มันไม่อยากให้หยางเฟิงแตะต้อง

หยางเฟิงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

เป็นเพียงแค่สัตว์เดรัจฉาน จะมีคุณธรรมและความสามารถระดับใดถึงสามารถครอบครองสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ได้？

ณ เวลานี้

เย่หลงเดินเข้ามาพลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าหนุ่ม ระวังตัวด้วย! ไม่รู้ว่าหุบเขานี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมากี่ปีแล้ว

มีสัตว์ร้ายขนาดใหญ่มากมายปรากฏตัวขึ้น "

"เสือยักษ์ขาวนี้เป็นอีกสายพันธุ์ของเสือ พลังของมันแข็งแกร่งมาก เจ้าระวังตัวด้วย!"

เสือธรรมดาจะมีสีเหลืองสลับขาว

หรือสีดำทั้งตัวก็มี

มีส่วนน้อยที่เป็นสีขาว

เสือขาวยักษ์ตัวนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นอีกหนึ่งสายพันธุ์ของเสือ – เสือขาว

หยางเฟิงยิ้มพลางพูดว่า “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของนายท่าน”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็หันไปมองเสือขาวและพูดติดตลกว่า “เสือขาว ญาติของเจ้ามาแล้ว!”

เมื่อได้ยินดังนั้น

เสือขาวแสยะยิ้ม

ถึงแม้เขาเรียกเสือขาว

แต่ว่าเสือขาวของเขา เป็นเสือขาวใช้บอกทิศของฮวงจุ้ยเท่านั้น

ไม่ใช่เสือขาวตัวจริง

แน่นอนว่า

เสือขาวรู้ดีว่าหยางหยางเฟิงหยอกล้อเขา

หยางเฟิงถามด้วยรอยยิ้มว่า "ทำไมล่ะ เจ้าไม่กล้าสู้กับเสือยักษ์ขาวตัวนี้หรือ？"

“ทำไมจะไม่กล้า！”

เมื่อพูดจบ

เสือขาวก็ก้าวขึ้นไปข้างหน้า

ณ เวลานั้น

นัยน์ตาของเสือขาวมีความหนาวเย็นที่ทะลุผ่านไขกระดูก

ผู้แข็งแกร่งดั่งองครักษ์มังกร เห็นนัยน์ตาของเสือขาวก็ต่างพากันตัวสั่น

พวกเขายังเห็นฉากของม้าศึกหมื่นลี้ที่พร้อมกลืนกินภูเขาและแม่น้ำจากดวงตาของเสือขาว

ในขณะนั้นเอง

องค์รักษ์มังกรเอียงคอไปมาอย่างไม่รู้ตัว

พวกเขารู้ว่า แม่ทัพเสือขาวเอาจริงแล้ว

เห็นเสือขาวเหล่ตาและเลียริมฝีปากของเขา: "ท่านแม่ทัพ เมื่อข้าฆ่าเสือยักษ์ตัวนี้ ข้าจะถอดหนังเสือทั้งตัวออกแล้วใส่มัน!"

“ได้สิ！”

หยางเฟิงเหลือบมองนาฬิกาของเขาและพูดว่า “ข้าให้เวลาเจ้าสามนาที ถ้าเจ้าไม่สามารถแก้ไขได้ภายในสามนาที ก็ไสหัวไปซะ!”

“นายท่าน แค่นาทีเดียวก็เพียงพอแล้ว...”

เสือขาวมีหน้าภาคภูมิใจ

ยังไม่ทันพูดจบ

โคร่ง！

เสียงคำรามของเสือยักษ์ดังก้องอยู่ในป่า

เห็นเสือตัวใหญ่ลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ มันก้าวอุ้งเท้าไปข้างหน้า และเตะขาหลังอย่างแรง พลางโยกตัวขนาดยักษ์ของมัน

มันกระโดดไปมาอย่างน่าเกรงขาม เปรียบดั่งลางบอกเหตุของทะเลเลือด