บทที่ 616

เขาทนไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจ

เสือยักษ์นี้สมควรเป็นราชาแห่งสัตว์ร้าย

ทรงพลังอย่างน่าอัศจรรย์

เมื่อกี้ถ้าเป็นคนธรรมดา คงจะถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปนานแล้ว

ในทางกลับกันเสือขาวยักษ์

มีอาการแย่ลง!

มันถูกหมัดเดียวของเสือขาวกระหน่ำซัดจนชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่

ต้นไม้ทั้งต้นถูกทุบตรงกลางและล้มลงกับพื้น

เสือยักษ์พยายามลุกขึ้นและมองดูเสือขาวด้วยความกลัว

เสือขาวเพิ่งชกมันไปหมัดเดียว หมัดนี้ทำให้มันบาดเจ็บสาหัส

โคร่ง โคร่ง โคร่ง！

เสือยักษ์คำรามอย่างบ้าคลั่ง

สัตว์ที่ได้รับบาดเจ็บมักจะบ้าและน่ากลัวกว่า

ไม่ต้องพูดถึงราชาแห่งสัตว์ร้าย

มันได้รับบาดเจ็บจากหมัดของเสือขาว แต่กลับปลุกความดุร้ายในร่างกายของมัน!

เสือยักษ์พุ่งเข้าหาเสือขาวอีกครั้ง

ครั้งนี้

ความว่องไวของมันเร็วขึ้น

รวดเร็วดั่งสายลม

“ฮ่าฮ่าฮ่า！”

เมื่อเห็นดังนั้น

เสือขาวหัวเราะดังลั่นพลางพูดว่า “ดีมาก วันนี้กูจะสู้กับมึง300รอบ...”

ฟิ้ว！

ไม่รอให้เสือขาวพูดจบ

หนึ่งหมัดโดนหัวเสือยักษ์อย่างแรง

พลั่ก！

เสือยักษ์ขาวตัวปลิวออกไปไกล!

แล้วก็ครวญคราง

ร่างใหญ่นั้นไม่มีกำลังพอที่จะล้มลง

สูญเสียพลังปราณจนหมดสิ้น……

เพียงเห็นจากที่ไม่ไกล

หยางเฟิงเอาหมัดออกแด้วยสีหน้าเพิกเฉย

เสือยักษ์ที่มีพละกำลังเริ่มต้นของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่

ขณะนี้

ถูกหยางเฟิงฆ่าอย่างสบาย

เสือขาวรีบวิ่งเข้ามาแล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ...”

ไม่รอให้เขาพูดจบ

หยางเฟิงจ้องมองเขาด้วยความโกรธเคือง: “ไสหัวไป!”

อะไรนะขอรับ？

เมื่อได้ยินดังนั้น

เสือขาวก็ตกตะลึง ทำได้แค่ถอยไปเงียบๆ

เขารู้ว่าหยางเฟิงโกรธแล้ว

เห็นเสือขาวหยิบกริชคมขึ้นมาที่ร่างของเสือยักษ์และเริ่มถลกหนังมัน