บทที่ 617

นี้มันก็แค่ของไร้ค่า！

มุมปากของหยางเฟิงกระตุกเล็กน้อย

ท่าทางที่ดีเกินไปของเสือขาวทำให้หยางเฟิงร้สึกขนลุกเล็กน้อย

ทำตัวงี่เง่า เห็นทีคงเหมาะกับการฆ่าคนจริงๆ

หยางเฟิงรีบกล่าวว่า “จงเก็บหนังเสือไว้ให้ข้า เก็บมันมาทำเสื้อหนังเสือของข้าในวันหลัง!”

ผู้หญิงชั้นสูงคนอื่นๆ พวกเขาทั้งหมดล้วนซื้อขนแกะขนมิงค์

นั้นมันก็เป็นแค่ขน

หยางเฟิงต้องการทำเสื้อหนังเสือสำหรับเย่เมิ่งเหยียน

ใครเล่าจะทำเช่นนี้ได้บ้าง？

“ขอรับ นายท่าน！”

เสือขาวรีบเอาหนังเสือไปเก็บไว้

ดวงตากระสับกระส่าย

ดูเหมือนว่าเขาจะค้นพบอาวุธใหม่ที่เต็มไปด้วยความสนใจ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า

ม้าสะกดรอยตัวนี้ใช้งานง่ายมาก

เวลานี้

เย่หลงเดินเข้ามา

“เจ้าหนุ่ม เหลือเวลาไม่มากแล้ว! นักรบพวกนั้นจะไล่ตามเราทันแล้ว พวกเราต้องออกไปทันที”

เมื่อได้ยินดังนั้น

หยางเฟิงเงยหน้ามองท้องฟ้า

อีกไม่กี่ชั่วโมงพระอาทิตย์ก็จะตกดินแล้ว

ถ้าถึงตอนนั้น

ป่าดึกดำบรรพ์นี้จะอันตรายยิ่งกว่าเดิม

เกือบร้อยปีแล้วที่ไม่มีใครมารบกวน

ตรงชายป่าก็จะพบกับเสือโคร่งยักษ์ที่มีพละกำลังของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่

ตอนกลางคืนเมื่อสัตว์ร้ายออกอาละวาด ไม่รู้ว่าจะเกิดอันตรายมากแค่ไหน

เมื่อคิดได้ดังนี้

หยางเฟิงก็โบกมือ ให้กองทัพรีบไปจากที่นี้อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน

ในหนองน้ำห่างจากหยางเฟิงและคนอื่นๆ หลายร้อยลี้

อ้าก！

อ้าก！

อ้าก！

……

เสียงร้องอันน่าสังเวชของภูตผีและเสียงเห่าหอนของหมาป่าทำให้ผู้คนมึนงง!

“ผู้คุมกฎใหญ่ จระเข้ทั้งหมดถูกกำจัดแล้ว และเราสูญเสียพี่น้องไปกว่า 300 คน!”

หลี่ซู่สีหน้าไม่สู้ดีพลางรายงานเหลิงฉานด้วยความเคารพ

เมื่อไม่นานมานี้

ศูนย์พันธมิตรบู๊และกุ่ยเหมินมาที่หนองน้ำนี้ด้วยกัน

พวกเขาค้นพบสมุนไพรมากมาย