บทที่ 645

สำหรับพลังของปรมาจารย์พวกเขา กระทั่งปรมาจารย์ใหญ่ต่างก็ไม่มีวิธีสลายได้！

เสือขาวพูดด้วยใบหน้าที่หยอกล้อ“เป็นยังไง ให้หรือไม่ให้？”

ได้ยิน

เย่ชิวและคนอื่น ๆ ก้มหน้าอย่างหมดหนทาง

บนหน้าของพวกเขาต่างก็เปิดเผยความเศร้าโศกและความโกรธออกมาแล้ว

เรื่องมาถึงตอนนี้

ไม่ยอมมอบให้พวกเขาก็ไม่ได้แล้ว

ถ้าไม่มอบให้แล้ว

เกรงว่าจะเป็นอย่างที่เสือขาวพูดมาทั้งหมดจริง ๆ ท้องเสียอย่างตายทั้งเป็น！

“ตกลง！ พวกเรามอบให้！”

“ยาสมุนไพรให้นาย รีบเอายาแก้มาให้พวกเรา！”

พูดอยู่

นักต่อสู้นับไม่ถ้วนก็เอายาสมุนไพรแต่ละต้นมอบให้เสือขาวอย่างไม่ยินยอมสมัครใจ

เสือขาวจากนั้นเอายาแก้แต่ละห่อโยนให้เย่ชิวและคนอื่น ๆ

เย่ชิวและคนอื่น ๆ กินลงไปอย่างไม่รอช้า

ท้องของพวกเขาก็เงียบสงบลงมาทันที

ก็ไม่มีความเจ็บปวดที่รุนแรงก่อนหน้านี้อีกแล้ว

“ให้ยาแก้ห่อหนึ่งกับฉันด้วย！”

“ปวดจะตายอยู่แล้ว รีบให้ฉันเร็ว！”

“ทนไม่ไหวแล้ว ให้ยาแก้กับฉัน！”

มองเห็นกระทั่งเย่ชิว หลี่ซู่คนเหล่านี้ต่างก็ยอมแพ้แล้ว

นักบู๊คนอื่น ๆ ก็ทยอยมอบยาสมุนไพรที่ตัวเองเก็บรักษาออกมา

“ฮิ ๆ ！”

บนหน้าของเสือขาวทันใดนั้นก็ยิ้มเปลี่ยนเป็นดอกไม้“ไม่ต้องรีบร้อน！ ช้า ๆ ！ ยาแก้ยังมีมากมาย……”

ไม่นาน

ด้านหน้าของเสือขาวก็กองยาสมุนไพรเต็มแล้ว

“แหะ ๆ ！”

“ท่านแม่ทัพ พวกเรารวยแล้ว！”

เสือขาวยิ้มขึ้นมาเหมือนพ่อค้าหน้าเลือดแล้ว

และมุมปากของหยางเฟิงอดไม่ได้ที่จะกระตุกแล้วเล็กน้อย

เขาพบว่า

ในช่วงเวลานี้ที่เสือขาวอยู่กับตัวเอง

สิ่งที่ดีไม่ได้เรียนให้ดี ๆ หลอกลวงต้มตุ๋นกลับเรียนอย่างเก่งมาก

เสือดุตัวหนึ่งที่หลอกลวงต้มตุ๋นเป็นอย่างนี้ กลับไปที่ชายแดนอีกก็ไม่รู้จะฆ่าอย่างโหดเหี้ยมขึ้นมาเท่าไหร่！

และนาทีนี้

หลังกลืนกินยาสมุนไพรปริมาณมากแล้ว ผู้คุมกฎสิบและเหลิงฉานในที่สุดก็ปีนถึงยอดสุดแล้ว！

“หยางเฟิง！”

ในพริบตา

สองคนจ้องมองหยางเฟิงเหมือนเสือที่ดุร้าย

ถ้าหากสายตาสามารถฆ่าคนได้

หยางเฟิงเวลานี้น่าจะถูกหั่นศพเป็นหมื่นชิ้นนานแล้ว！

“ทำไม จะทะเลาะกันเหรอ？”

หยางเฟิงค่อย ๆ ก้าวมาด้านหน้า

ตุ๊บ