บทที่ 646

หยางเฟิงอดไม่ได้ที่จะทำตาขาวแล้ว

เขาก็รู้ของโบราณอันนี้เป็นจิ้งจอกแก่ที่ไม่แสดงออกมาตัวหนึ่ง

“นายท่าน คุณเกือบจะหลอกให้ผมตายแล้ว！” หยางเฟิงอดไม่ได้ที่จะพูดตำหนิ

ก่อนหน้านี้ตัวเองถูกสายฟ้าที่น่าตกใจผ่า

ถ้าตัวเองไม่มีพรสวรรค์แตกต่างจากคนอื่น

เปลี่ยนเป็นคนอื่น

เกรงว่าก็ถูกผ่าตายไปนานแล้ว！

“ฮิ ๆ ！”

เย่หลงยิ้มเบา ๆ เสียงหนึ่งพูดอวดอย่างไม่ละอายว่า“สุภาษิตพูดไว้ สวรรค์เตรียมให้ภาระกิจที่สำคัญแก่คนนี้จะต้องทำให้ในใจของเขาเจ็บปวดและทำให้ร่างกายของเขาเหนื่อยล้า ให้ได้รับความหิว……ก็เป็นการทดสอบที่ฉันมีต่อนายอันหนึ่ง ไม่งั้นนายไปเข้าใจได้ทันทีที่ไหน！”

“เชอะ！”

หยางเฟิงทำตาขาวแล้ว

เทียบกับจิ้งจอกแก่คนนี้แล้วเขายังคงหนุ่มแล้ว！

หยางเฟิงสะบัดมือแล้ว“ไป！”

พูดจบ

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

……

หยางเฟิงและคนอื่น ๆ ก็ออกไปในพริบตา

สำหรับหยางเฟิงแล้ว

เรื่องที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนคือหาชิ้นส่วนม้วนภาพมกุฎมังกร

กระทั่งผู้คุมกฎสิบกับเหลิงฉานมดเหล่านี้ ภายหลังค่อย ๆ จัดการก็ได้！

มองเห็นหยางเฟิงออกไป

ผู้คุมกฎสิบกับเหลิงฉานก็โล่งอกในเวลาเดียวกัน สีหน้าขุ่นมัวเหมือนน้ำอีก

พวกเขาก็อยากเข้าไป

แต่ลูกน้องของพวกเขายังอยู่ด้านล่าง

พวกเขาทำได้เพียงรออย่างอดทน！

หลังประมาณหนึ่งชั่วโมง

เย่ชิว หลี่ซู่และคนอื่น ๆ ทยอยปีนยอดสุดกัน

เพียงแต่พวกเขาแต่ละคนเหงื่อแตก สีหน้าขาวซีดเหมือนกระดาษ

เลือดลมในร่างกายก็ใช้หมดแล้ว

ที่สำคัญที่สุด

บนร่างกายของพวกเขายังกระจายกลิ่นเหม็นน่าสะอิดสะเอียนอยู่！

เหลิงฉานสองคนอดไม่ได้ที่จะหน้าย่นแล้ว

“รีบเปลี่ยนกางเกงให้กู ไอ้พวกของที่น่าอับอาย！”

สองคนพูดแผดเสียงอย่างอารมณ์เสีย

ได้ยิน

ลูกน้องเหล่านี้ก็ไม่เป็นห่วงหน้าตาแล้ว เปลี่ยนกางเกงในตอนนั้นแล้ว

หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว

ก็ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง

นักบู๊ที่อยู่ด้านหลังก็ทยอยขึ้นมาอีก

เพียงแต่นักบู๊ที่เดิมทีสามพันคน