บทที่ 654

อะไรนะ？

ทันใดนั้น

ทุกคนก็ตกตะลึง

เจ้าหยางเฟิงนี่ ไม่กลัวตายรึ？

หรือว่าเขาไม่กลัวว่าในโลงศพจะมีกลไกกับดักงั้นรึ？

“ท่าไม่ดีแล้ว！”

ทันใดนั้น

ผู้คุมกฎสิบพลันตะโกนเสียงดัง

“พวกเราหลงกลมันแล้ว！”

“รีบตามไปเร็วเข้า โลงศพหินนี้ไม่มีกลไกแล้ว！”

เหลิงฉานพลันได้สติกลับมา

ข้างกายของหยางเฟิง มีเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างเย่หลงอยู่

เมื่อครู่เขาไม่เคลื่อนพล ตอนนี้กลับเคลื่อนพล

ถือเป็นการทราบปัญหาแล้วไม่ใช่รึ？

คิดไม่ถึงเลยว่า

ก่อนที่พวกเขาจะพูดจบ หยางเฟิงก็ได้มาถึงโลงศพแล้ว

เห็นเพียงซากศพ ที่นอนอย่างเงียบสงบภายในโลงศพหิน

ชากศพนี้มีใบหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเด็ก ดูราวกับว่ายังมีชีวิตอยู่

ราวกับไม่ใช่คนตาย เพียงแค่หลับใหลไปเท่านั้น

หยางเฟิงรู้สึกประหลาดใจ

เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินมาว่า

มีปรมาจารย์บู๊พลังแข็งแกร่งบางคน

หลังความตาย เขาสามารถป้องกันร่างกายไม่ให้เน่าเปื่อยได้ด้วยพลังอันแข็งแกร่งของเขา

เมื่อก่อนเขาไม่เชื่อในคำพูดนี้นัก

ตอนนี้เมื่อได้เห็นตัวอย่างจริงๆ

ในขณะที่รู้สึกตะลึง

ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของแดนโลกบู๊อันลือลั่น เต็มเปี่ยมไปด้วยความหลงใหล

ไม่รู้ว่า

ตอนที่เย่เวิ่นยังมีชีวิตอยู่เขาจะแข็งแกร่งขนาดไหน

เห็นเพียงเย่เวิ่นเอามือทั้งสองวางทาบอกไว้

เขาถือตำราหมัดมวยในมือซ้ายของเขา มันเป็นทักษะที่เขาใช้มาตลอดทั้งชีวิต หมัดหย่งชุน

มือขวา เหมือนมีสิ่งของเหมือนม้วนขนแกะ

ไม่ใช่โลหะ แต่เป็นไม้ เหมือนกระดาษ แต่ไม่ใช่กระดาษ ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร - ชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกร！

ทันทีที่เห็นชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกร มันก็เพียงพอที่จะกระตุ้นให้นักบู๊มารวมกันตรงหน้า!

หยางเฟิงที่มีพลังแข็งแกร่งระดับเทพสงคราม ก็มีสติหลุดเล็กน้อยไปด้วยเช่นกัน

ไม่รู้สึกแปลกใจเลยรึ?

ไม่รู้สึกน่ายินดีเลยงั้นรึ?

นี่เป็นภาพมกุฎมังกรเชียวนะ！

นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่ยากจะหาคำมาบรรยาย

เพียงแค่หยางเฟิงได้เศษเสี้ยวของชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกรโดยบังเอิญ จากลูกเขยผู้นอบน้อมราวกับว่าตนเป็นฝุ่นผง พลันเปลี่ยนเป็นเทพสงครามพิทักษ์โลก มีอำนาจสั่งการกองกำลังทหารหลายพันคนให้สกัดกั้นกองกำลังศัตรูนับล้านในอาณาจักรภายนอก!

หากได้ชิ้นส่วนมาอีกสักหนึ่งแผ่น……

“เจ้าโง่ เจ้ามัวทำอะไรอยู่ รีบเอาของออกไปสิ!”

เมื่อเห็นหยางเฟิงสติหลุด เย่หลงจึงพูดอย่างรีบร้อน

เมื่อได้ยินดังนั้น