บทที่ 669

หลังจากนั้นเพียงชั่วครู่

มันก็ลุกยืนขึ้นมา

ดีที่กูฉลาดหลักแหลม หมอบลงนอนได้ก่อนทันกาล

“โอย เล่นทำกูเจ็บจนได้”

หลี่ซู่ใช้มือปิดกุมแผลตรงท้องน้อย หน้าตาบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดระทม

ครั้งที่กัสสปะสั่งการให้ลั่นไก

หลี่ซู่ไม่รีรอ ถือโอกาสหมอบลงนอนกับพื้น

แต่กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปเสียได้

เขาก็โดนลูกหลงของกระสุนไปด้วยเช่นกัน

แม้ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต

แต่ก็ทำให้เขาตกอยู่ในสภาพที่บาดเจ็บสาหัสได้เช่นกัน

“ไป รีบไป”

“อย่าอยู่ที่นี้ ไม่เช่นนั้นมีหวังได้ตายสถานเดียว”

หลี่ซู่กัดฟันกรอด

การเดินทางไปยังหมู่บ้านตระกูลเย่ครั้งนี้ คือฝันร้ายสำหรับเขา

ไม่เพียงแต่แย่งภาพมกุฎมังกรมาไม่ได้

ปรมาจารย์สามพันคนแห่งศูนย์พันธมิตรบู๊ทั้งหมด ก็ถูกจำกัดจนไม่เหลือซาก

เขายังไม่อาจรู้ได้ว่าเมื่อกลับไปแล้วจะต้องเจอกับบทลงโทษเช่นไร

ไม่ได้การเสียแล้ว……

ให้กลับไปเพียงคนเดียวรึ？

เมื่อนึกถึงจุดนี้

ความคิดซับซ้อนมากมายพลันก่อตัวของในหัวของหลี่ซู่……

ในขณะเดียวกัน

ณ หุบเขาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านตระกูลเย่

ผู้คุมกฎสิบนั่งขัดสมาธิหลับตารักษาบาดแผลอยู่บนหินก้อนใหญ่

ทันใดนั้น

เขาก็ลืมตาขึ้น พลางหายใจออกช้าๆ

หลังจากพักฟื้นบาดแผลอยู่นานกว่าสิบนาที อาการบาดเจ็บภายในของเขาก็ดีขึ้นมาก

แต่สภาพร่างกายของเขา กลับดูราวกับชายแก่ผู้ผ่านอายุขัยมานับไม่ถ้วน

ทั้งหมดเป็นเพราะหยางเฟิง！

ผู้คุมกฎสิบกัดฟันพูดกับตนเอง “หยางเฟิง ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อแก ความแค้นนี้หากไม่ได้ชำระ ข้าขอสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคน！ ”

แค่นึกถึงหยางเฟิง

ความเคียดแค้นชิงชังภายในใจของเขา พลันราวกับคลื่นยักษ์ที่ทำให้ผู้คนตกใจหวาดกลัวก็มิปาน

การมายังหมู่บ้านตระกูลเย่ครั้งนี้

เขาคงพอที่จะพูดได้ว่าเป็นการพ่ายแพ้อย่างย่อยยับป่นปี้

ไม่เพียงแต่ลูกสมุนที่พามาจะถูกกำจัดทั้งหมด

แม้แต่วงศ์ตระกูลของตน ก็ล้วนถูกหยางเฟิงขุดหลุมฝังไปจนหมดสิ้น

ทั้งหมดล้วนคือการที่ฉวยโอกาสไม่สำเร็จ แถมยังขาดทุนอีกต่างหาก

“ เดินทัพ！”

ผู้คุมกฎสิบไม่กล้าหยุดพักนานเกินไป