บทที่ 674

หากต้องมีเวทย์มนตร์ในการควบคุม

ถ้าหากมีพลังแล้วไม่ตอบแทน

เมื่อเวลาผ่านไป ก็ยากที่แตกสลายเป็นเศษเสี้ยว！

ณ เวลานี้

ผู้คนหลั่งไหลมาที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเย่

ด้านนอกของประตูคนยืนกันแน่นขนัด ผู้คนนับร้อยตะโกนเรียกผู้ใหญ่บ้านตระกูลเย่

“คุณหยาง！”

“คุณหยาง ได้ยินมาว่าท่านจะไปแล้ว พวกเราจึงตั้งใจมาเยี่ยมท่าน！”

“นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเรา ท่านโปรดรับเอาไว้ด้วยเถิด！”

……

ชาวบ้านทั้งหมดตระกูลเย่ พวกเขาต่างแย่งกันที่จะมอบของขวัญให้หยางเฟิง

หยางเฟิงรู้สึกโล่งใจพลางพูดว่า “ชาวบ้านผู้เป็นที่รัก พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลย？ของเหล่านี้พวกเจ้านำกลับไปเสียเถิด”

“คุณหยาง หากไม่ใช่เพราะท่าน พวกคนสารเลวเหล่านั้นคงจะทำลายหมู่บ้านตระกูลเย่จนกลายเป็นสภาพเยี่ยงไร？”

“ใช่ขอรับ คุณหยาง ท่านได้โปรดรับไปเถอะ！”

“หากท่านไม่ยอมรับ พวกเราก็จะไม่ไป！”

เมื่อเห็นหยางเฟิง ไม่ยอมรับ

ชาวบ้านหมู่ตระกูลเย่ จึงล้อมเขาไว้ไม่ให้เขาจากไป

“นี่……”

หยางเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรดี

เขาเขินอายเล็กน้อย

เขาสั่งการกองทหารนับพัน

ได้รับการทักทายจากนายพลทหาร

แต่กลับไม่รู้วิธีปฏิเสธความปรารถนาดีของประชาชน

เย่หลงเดินออกมาพลางพูดว่า “หยางเฟิง เจ้ารับไว้เถอะ นี่เป็นน้ำใจจองทุกคน！”

“หากเจ้าไม่รับ ทุกคนก็จะไม่ให้เจ้าไป！”

เมื่อได้ยินดังนั้น

หยางเฟิงถอดหายใจพลางพูดว่า “ขอรับ！งั้นข้าก็รู้สึกขอบคุณทุกคน！”

เสือขาวและคนอื่นก้าวขึ้นมารับของจากประชาชน

เมื่อเห็นสมบัติล้ำค่าที่กองพะเนินดั่งขุนเขา

ไม่ว่าจะเป็น ไข่ไก่ หรือ สัตว์จำพวกแม่ไก่ หรือแม่เป็ด

หยางเฟิงไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ

เขารู้สึกว่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อย

รู้สึกชาวบ้านที่นี้ช่างกตัญญูรู้คุณ

บางทีสิ่งเหล่านี้อาจจะไม่มีค่าให้กล่าวถึง