บทที่ 680

เอ๋!

เย่เทียนที่ได้ยินคำพูดของหยางเฟิง ก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ

เขาถอยหลังไปอย่างไม่รู้ตัว

แก๊ง!

และดอกไม้พืชผลนับไม่ถ้วนที่ปกติเย่หลงมองว่าเป็นของล้ำค่า ก็ร่วงหล่นลงกับพื้น!

“คุณปู่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” หยางเฟิงแสร้งถามอย่างเป็นกังวล

เย่เทียนส่ายหัว: “ฉันไม่เป็นไร! ไม่เป็นไร! คนเราพอแก่แล้ว แข้งขาก็จะยืนไม่ค่อยมั่นคง เสียฟอร์มหมดเลย เสียฟอร์มหมดเลย…”

“จิ้งจอกเฒ่า!”

หยางเฟิงแอบด่าอยู่ในใจ เขาก้าวมาข้างหน้าไม่กี่ก้าว

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย เสียงทุ้มต่ำ และถามด้วยท่าทีที่น่าเกรงขาม: "ในเมื่อคุณปู่ไม่ได้เจอเย่ชิว งั้นดูเหมือนว่าผมจะเข้าใจผิด ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ยกคนเข้ามา!!"

ตูม!

หลังจากเสียงคำพูดหายไป ก็มีเสียงดังสนั่นเกิดขึ้น!

มีโลงศพปรากฏขึ้นต่อหน้าเย่เทียน และสิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดก็คือ โลงศพนี้ไม่มีฝาโลงปิดอยู่!

มีเพียงผ้าขาวคลุมอยู่บนร่างของศพ

ทำให้ยากที่จะเห็นรูปร่างหน้าตาของผู้ตาย!

ทันใดนั้น

สีหน้าของเย่ชิวก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด

ทั้งสถานที่ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน!

“คุณปู่ ท่านจะไม่ดูหน่อยหรือ” หยางเฟิงพูดแหย่

ใช้เวลาอยู่นาน

เย่เทียนถึงจะสูดหายใจเข้าลึก และเดินเข้าไป

เขายื่นมือที่สั่นเทาไปยกเปิดผ้าขาวขึ้น

ในใจของเขาภาวนาอยู่ตลอด

หวังว่าศพนี้จะไม่ใช่เย่ชิว!!!

แต่น่าเสียดาย

เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกกับเขา

เมื่อเขายกผ้าขาวขึ้น

ใบหน้าของเย่ชิว ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

แม้ว่าเย่ชิวจะเสียโฉมไปแล้ว!

แม้ว่าใบหน้าของเย่ชิวจะเต็มไปด้วยรอยแผล!

แต่ด้วยความสัมพันธ์ทางสายเลือดของครอบครัว ที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้อย่างชัดเจน

เย่เทียนก็สามารถรับรู้ได้ทันที!

ศพนี้ก็คือเย่ชิว!

เป็นหลานชายเพียงคนเดียวของเขา!

เวลา.

ฉากนั้นเงียบลง

"อาๆๆ ..."

หลังจากนั้น

เสียงร้องไห้และคำรามของเย่เทียน ก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

นี่คือหลานชายของเขา!

นี่คือหลานชายเพียงคนเดียวของเขา!

ตายไปทั้งๆ แบบนี้?