บทที่ 681

ณ ตอนนี้

ฝ่ามือของเย่เทียนชุ่มไปด้วยเลือดสีแดง!

แต่ความโกรธแค้นที่มากมายขนาดนี้

เขากลับไม่กล้าแสดงมันออกมา

เย่ชิวตายไปแล้ว

เขาเป็นคนเดียวที่สามารถแก้แค้นให้ได้!

เขาต้องรักษาชีวิตเแก่ๆ นี้ของเขาไว้!

หยางเฟิงหัวเราะยิ้มและพูดว่า: "คุณปู่พูดเล่นอีกแล้ว ผมจะไปตำหนิคุณปู่ได้ยังไง แต่ดูท่าทางคุณปู่ เหมือนจะไม่ค่อยสดชื่นนะครับ!"

“เพื่อช่วยดูแลความปลอดภัยของคุณปู่ วันหลังผมจะส่งคนมาดูแลคุณปู่ตลอด 24 ชั่วโมงเลยครับ!”

"ดีเลย ขอบใจแกมาก!"

เย่เทียนพยักหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง

เขารู้ว่า

ตอนนี้ตัวเขาถูกกักบริเวณแล้ว!

ก่อนหน้านี้ หยางเฟิงก็ใช้วิธีนี้เพื่อกักบริเวณหลันเจิ้น

มาตอนนี้ ก็จะมากักบริเวณเขาอีก...

สีหน้าของเย่เทียน ขาวซีดและหมดแรง!

เขารู้ดีว่า

อนาคตข้างหน้า นอกจากตึกเล็กๆ หลังนี้แล้ว เขาคงไม่สามารถออกไปที่ไหนได้อีก

และเขาก็จะต้องแก่ตายอยู่ที่นี่!

“คุณปู่ ในเมื่อตกลงได้ตามนี้ ผมไม่รบกวนคุณปู่พักผ่อนแล้วนะครับ!”

หยางเฟิงยิ้มและหันหลังเดินจากไป

เดินไปได้เพียงครึ่งทาง

จู่ๆ หยางเฟิงก็หันหน้ากลับมา มองไปที่เย่เทียนและพูดว่า: “คุณปู่ไม่อยากรู้หรือว่าคนผู้นี้ตายอย่างไร? ผมบอกให้ เขาถูกคนของกุ่ยเหมินฆ่าตาย!”

พูดจบ หยางเฟิงก็หันหลังกลับและเดินออกไปที่ประตูใหญ่

สำหรับหยางเฟิงแล้ว

การมาครั้งนี้ เพียงเพื่อแค่จะขู่ให้จิ้งจอกเฒ่าเย่เทียนตกใจกลัว

ให้เขารู้ว่า ควรจะทำตัวดีๆ

มิฉะนั้น หยางเฟิงก็ไม่ถือสาที่จะ

ให้เขาไปอยู่กันพร้อมหน้ากับลูกชายและหลานชายของเขาที่ยมโลก!

ขณะที่มองแผ่นหลังของหยางเฟิงที่กำลังค่อยๆ จากไป

เลือดในฝ่ามือของเย่เทียน ก็ค่อยๆ ตกลงมาทีละหยด

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดแค้น

ใบหน้าของเขาค่อยๆ บิดเบี้ยว!

ถูกกุ่ยเหมินฆ่า?

เอาไปหลอกผีเถอะ!

“หยางเฟิง แกฆ่าลูกชายของฉัน! ฆ่าหลานชายของฉัน! ความแค้นนี้หากไม่ได้รับการสะสาง ฉันก็ไม่ใช่คนแล้ว!”

เย่เทียนย่อตัวลงไป