บทที่ 695

ในเวลาเดียวกันนี้

ที่หน้าประตูสถานีโทรทัศน์

เย่เทียนก็มีสภาพคล้ายกับสุนัขที่ตายแล้ว

เขาขดตัวอยู่บนพื้น เสื้อผ้าบนตัวขาดรุ่งริ่ง

ใบหน้าบวมช้ำ

กลุ่มคนที่โกรธเคืองกระจายตัวออกแล้ว แต่เย่เทียนยังคงขดตัวอยู่ตรงนั้น

เขาในเวลานี้ หายใจรวยริน ในปากพูดไม่หยุดว่า: "อย่าตีเลย! อย่าตีเลยนะ!"

นานมากแล้ว.....ที่ไม่มีหมัดแล้วเท้ากระทบบนร่างกายของตนเอง

เย่เทียนแอบเงยหน้าขึ้น

เย่ไห่ยืนตรงหน้าของเขา!

"แก......"

เมื่อเห็นเย่ไห่ เย่เทียนก็โมโหขึ้นมาทันที

ภายในใจของเขา เย่ไห่เป็นลูกชายของเขาเสมอมา

แต่เขาไม่เคยเห็นเย่ไห่อยู่ในสายตา

เย่เทียนคำรามด้วยความโมโห: "เย่ไห่ แกมันเป็นลูกอกตัญญู แกกล้าทำร้ายฉัน!"

เรื่องราวมาถึงตอนนี้แล้ว

เย่เทียนยังไม่สำนึกผิดอีก

นี่จึงทำให้ความผิดหวังของเย่ไห่ที่มีต่อเขามากขึ้นไปอีก

"คนแก่อย่างฉันจะสู้กับแก!"

เย่เทียนต้องการจะทุบตีเย่ไห่

แต่เมื่อเห็นหยางเฟิงที่อยู่ด้านหลังเย่ไห่ เขาจึงไม่กล้าขยับ

หยางเฟิงไม่ได้ลงมือ และเขาก็ไม่ต้องการลงมือด้วย

เพราะเขาเชื่อว่า

หลังจากผ่านเรื่องราวนี้ไปแล้ว

เย่ไห่ก็จะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเย่เทียนได้อย่างชัดเจน!

"พ่อ คุณเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ?"

เย่เทียนกล่าวอย่างโศกเศร้าเสียใจ: "ตั้งแต่เด็กจนโต คุณก็ไม่เคยจะปฏิบัติดีต่อฉันเลย! ตอนนี้คุณยังมาสาดสกปรกใส่ฉันอีก สรุปแล้วฉันใช่ลูกชายคุณหรือเปล่า?"

ฮ่าๆๆ!"

เย่เทียนหัวเราะเสียงดัง

สายตาที่มองไปยังเย่ไห่กับหยางเฟิง ยิ่งเต็มได้ด้วยความเกลียดชัง

เย่เทียนจ้องมองเย่ไห่ กัดเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วกล่าวว่า: "ชั่วชีวิตนี้ของฉันมีเรื่องที่เสียใจมากที่สุด ก็คือการให้กำเนิดไอ้สัตว์เดรัจฉานอย่างแก! ถ้ารู้ว่าเป็นเช่นนี้ วันนี้ที่แกคลอดออกมา ฉันน่าจะบีบคอแกให้ตายซะ!"

ได้ยินเช่นนี้

สีหน้าของเย่ไห่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

นี่คือคำพูดที่พ่อของตนเองพูดกับลูกชายเหรอ?

เดิมทีก่อนที่เขาจะมา ภายในใจยังโอบกอดความโชคดีเล็กน้อย

ด้วยจิตสำนึกเขายังคิดว่า บางทีเย่เทียนอาจจะหลงๆ ลืมๆ

บางทีเขาอาจจะถูกคนหลอกใช้

ฉะนั้นจึงทำกับตนเองเช่นนี้