บทที่ 700

อยู่ต่อหน้าเขาก็เป็นเพียงมดเท่านั้น!

ไม่เห็นเหรอว่า

หลายปีก่อนหน้านี้ คนต้าเซี่ยนับไม่ถ้วนที่ได้พบเห็นคนต่างประเทศอย่างพวกเขาที่อยู่ในต้าเซี่ย ก็ประจบประแจงราวกับเป็นหลานชาย

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะทำเรื่องผิดๆ

องค์กรที่เกี่ยวข้อง ก็ต้องให้ท้ายพวกเขาเช่นกัน!

ไม่กล้าทำเรื่องวุ่นวาย

เรื่องเหล่านี้ ในแวดวงคนรวยในต่างประเทศของพวกเขา กลายเป็นเรื่องตลกน่าหัวเราะเยาะ

ในมุมมองของเย่หนาน

หยางเฟิงคนนี้ ก็เหมือนกันกับพวกมดเหล่านั้น

อย่างดีก็แค่ มดที่ตัวใหญ่กว่าเล็กน้อยเท่านั้น!

แต่ท้ายที่สุดแล้วมดก็คือมด!

ได้ฟังคำพูดของเย่หนาน

หยางเฟิงก็หัวเราะขึ้นมาทันที

เขาหัวเราะอย่างดูถูก!

ให้เขาคุกเข่าขอความเมตตางั้นเหรอ?

และยังจะไว้ชีวิตตนเองอีกด้วย?

"หรือว่าที่ต่างประเทศ ล้วนปัญญาอ่อนเหมือนตระกูลเย่ของพวกคุณกันหมด?"

"ไอ้สารเลว แกกล้าดูถูกฉันเหรอ!"

เย่หนานพูดอย่างเดือดดาล

ท่าทางดูเป็นใหญ่!

ในความคิดของเย่หนาน

ตราบใดที่ฐานะของตระกูลเย่เจิดจรัสอยู่ในต่างประเทศ

หยางเฟิงคนนั้นก็ควรจะเป็นเหมือนกับหมาตัวหนึ่ง ที่คุกเข่าขอโทษอยู่บนพื้นอย่างเชื่อฟัง

แต่ในเวลานี้ คาดไม่ถึงว่าหยางเฟิงจะกล้าด่าตนเอง

ไม่สามารถยกโทษให้ได้!

เขาเหมือนกับคนคลุ้มคลั่ง กล่าวอย่างทันที : "เอาคนมา แล้วสั่งสอนไอ้สวะนี่ซะ!"

"ฉันตั้งการหักแขนหักขาของเขา ทำให้เขาพิการไปตลอดชีวิต!"

ต้องบอกเลยว่า

เย่หนานช่างอำนาจบาตรใหญ่จริงๆ!

และโหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ!

หยางเฟิงเพียงแค่ด่าเขาประโยคเดียว

เขาก็ต้องการจะหักแขนหักขาของหยางเฟิงซะแล้ว

"ครับ!"

คำพูดจบลง

ผู้ชายชุดสูทหลายคน ก็เข้ามาล้อมหยางเฟิงทันที

บนตัวชายชุดสูทเหล่านั้น แผ่ซ่านไปด้วยความแข็งแกร่งทรงพลัง

ทั้งหมดล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งของแดนปรมาจารย์ใหญ่!

หยางเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าตระกูลเย่ในต่างประเทศ จะมีศักยภาพที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่จริงๆ

ข้างกายลูกผู้ดีมีเงินคนหนึ่ง ก็สามารถจัดการให้ผู้แข็งแกร่งแดนปรมาจารย์ใหญ่หลายๆ คนมาปกป้องดูแลได้

ไม่ด้อยไปกว่าการปรนนิบัติคุณชายคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีในจงโจวเลย!

ถึงขั้นมากกว่าด้วยซ้ำ!

มิน่าเล่าเย่หนานคนนี้ถึงกล้ากำเริบเสิบสานเช่นนี้!

ทำตามอำเภอใจโดยไม่ต้องเกรงกลัวใครเช่นนี้!