บทที่ 73

เย่เมิ่งเหยียนมองไปที่ หยางเฟิงและถามด้วยความสงสัย "หยางเฟิง ทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?"

หยางเฟิงยิ้มและพูดว่า “ที่รัก ผมมารับคุณเลิกงาน”

“เลิกงาน?”

เย่เมิ่งเหยียนดูเวลาและพูดขึ้น “อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเลิกงาน”

“วันนี้ผมให้คุณหยุด เลิกงานได้แล้วล่ะ!”

ก่อนที่เย่เมิ่งเหยียนจะรู้สึกตัว หยางเฟิงได้ดึงมือของเธอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เย่เมิ่งเหยียนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“หยางเฟิง นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านนะ?”

หยางเฟิงยิ้มและพูด "ที่รัก วันนี้ผมจะพาคุณไปสถานที่หนึ่ง และทำให้คุณเซอร์ไพรส์"

เย่เมิ่งเหยียนขมวดคิ้ว: “เซอร์ไพรส์อะไรกัน？ ดูลึกลับจัง!”

“ถึงแล้วคุณก็จะรู้เอง”

หยางเฟิงไม่ได้ตอบและยิ้ม

หยางเฟิงพูดแบบนี้ เย่เมิ่งเหยียนก็ไม่อยากที่จะสนใจแล้ว

เธอพิงบนที่นั่งและหลับตาอย่างเหนื่อยล้า

เพื่อโครงการนิคมอุตสาหกรรม สองสามวันนี้ เย่เมิ่งเหยียนเหนื่อยล้ามาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสือขาวขับรถไปที่ประตูร้านอาหารแห่งความฝัน

“เศรษฐีลึกลับมาแล้ว!”

“รีบดู เศรษฐีผู้ลึกลับมาแล้ว เร็วเข้า!”

"นี่คือเนื้อหาข่าวครั้งแรก อย่าพลาดเด็ดขาด!"

นักข่าวจากสื่อจำนวนนับไม่ถ้วนที่รออยู่ที่นี่มาเป็นเวลานาน รีบลุกขึ้นทันที และแสงสว่างนับไม่ถ้วนก็สว่างวาบขึ้นทันที

แช่ะแช่ะ!

ใคร ๆก็อยากเห็น ว่าใครคือเศรษฐีลึกลับ?

ในเวลาเดียวกัน รปภ.หลายร้อยคนก็รีบพุ่งไปข้างหน้าและขวางนักข่าวพวกนั้น

เย่เมิ่งเหยียนได้ยินการเคลื่อนไหวและตื่นขึ้นอย่างง่วง: "หยางเฟิง ที่นี่ที่ไหน?"

หยางเฟิงยิ้มและพูด “ไม่มีอะไร ผมพาคุณไปทานอาหาร”

"ทานอาหาร?"

เย่เมิ่งเหยียนสีหน้าแปลกใจ

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ และเห็นฝูงชนหนาแน่นที่พลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

นี่……

ฉากที่บ้าคลั่งเช่นนี้ทำให้เย่เมิ่งเหยียนตกใจ

หยางเฟิงพยุงเย่เมิ่งเหยียนลงจากรถอย่างระมัดระวัง

“ร้านอาหารแห่งความฝัน?”