บทที่ 732

แต่เขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง!

เขารู้ว่าหากต้องการแก้แค้นเขาจำเป็นต้องหนีไป

หากตายอยู่ที่นี่อย่าว่าแต่แก้แค้นเลย ทุกอย่างก็จบสิ้น!

ซิ่ว!

เริ่นเทียนสิงเพิ่มความเร็ว

แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บจากหยางเฟิง

แต่อย่างไรเขาก็เป็นนักบู๊ที่ก้าวเข้าสู่ผู้แข็งแกร่งขั้นสองไปแล้วข้างหนึ่ง

ความเร็วของเขาไม่มีใครเทียบได้

โชะ! โชะ! โชะ!

เริ่นเทียนสิงวิ่งผ่านกระสุนนับไม่ถ้วน

แต่สมาชิกคนอื่นๆของศูนย์พันธมิตรบู๊นั้นไม่รอด!

พวกเขาล้มลงเป็นล้มลงราวกับเม็ดข้าวที่ถูกเกี่ยว

อ๊ะ!

อ๊ะ!

อ๊ะ!

มีเพียงเสียงกรีดร้อง

ภาพตรงนั้นช่างน่าสยดสยอง!

แม้แต่หม่าตงและคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวซ่านเมื่อเห็นสถานการณ์ที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แต่หยางเฟิงนิ่งเฉย

การสู้รบที่ชายแดนช่วงห้าปีที่ผ่านมา เขาเห็นภาพที่น่ากลัวและนองเลือดมากกว่านี้เหมือนมื้ออาหารทั่วไป!

ในเมื่อคนของศูนย์พันธมิตรบู๊กล้าหม่าตง จุดจบของพวกเขาก็ถูกกำหนดไว้แล้ว!

คำเดียว

ตาย!

“หยางเฟิง แค้นนี้หากไม่ชำระอย่าเรียกข้าว่าคน!”

เริ่นเทียนสิงรอดจากกระสุนที่หนาแน่นและกัดฟัน!

ด้านหลังของเขา! คือเลือดที่ไหลออกมาจากศพลูกน้องที่นับไม่ถ้วนของเขา!

พูดดจบเริ่นเทียนสิงก็กลายป็นเงาและหายตัวไป...

เมื่อเห็นเริ่นเทียนสิงจากไป

เสือขาวยืนขึ้นและกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ โปรดให้ข้าตามไปฆ่าเริ่นเทียนสิง!"

เสือขาวพ่ายแพ้ให้กับเริ่นเทียนสิง

เขาจำความแค้นนี้ฝังใจ

หยางเฟิงส่ายหัว: "ไม่จำเป็น ข้าจะเก็บเริ่นเทียนสิงไว้ใช้ประโยชน์!"

“ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ศูนย์พันธมิตรบู๊ได้รับความเสียหายอย่างหนักคงไม่กล้าก่อเรื่องอะไรอีก!”

เริ่นเทียนสิงบาดเจ็บสาหัส!

สมาชิกศูนย์พันธมิตรบู๊นับหมื่นถูกสังหาร!

นักบู๊แดนปรมาจารย์นับพันเสียชีวิต!

แม้ว่าเริ่นเทียนสิงจะหนีกลับไปจงโจว ศูนย์พันธมิตรบู๊ก็ย่อมอ่อนแอลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้