บทที่ 75

เธอร้องไห้ออกมา

สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ

แต่เป็นน้ำตาแห่งความสุข

หยางเฟิงกอดเย่เมิ่งเหยียนแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

เขารู้ดีว่า ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเย่เมิ่งเหยียนได้รับความทุกข์ทรมานมากเกินไป

เย่เมิ่งเหยียนต้องการระบายออกมาหน่อย!

เมื่อร้องไห้เสร็จ หยางเฟิงเช็ดน้ำตาให้เย่เมิ่งเหยียน และพูดขึ้นด้วยเสียงเบา： “ไม่ต้องร้องแล้วนะ คุณร้องจนเครื่องสำอางหลุดหมดแล้ว”

เย่เมิ่งเหยียนถามอย่างประหม่า “หยางเฟิง ตอนนี้ฉันน่าเกลียดมากเลยใช่ไหม?”

หยางเฟิงส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เลย คุณสวยที่สุดในสายตาของผม”

เย่เมิ่งเหยียนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

หยางเฟิงตะโกนใส่ผู้คนที่อยู่นอกหน้าต่าง: "หลังจากหนึ่งเดือน ผมจะจัดงานแต่ง เมื่อถึงเวลานั้น ผมเชิญผู้คนจากทั่วเมืองมาเข้าร่วมงานแต่งของผม!"

"อยู่ด้วยกัน!"

"อยู่ด้วยกัน!"

"อยู่ด้วยกัน!"

……

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฟิง ทุกคนต่างโห่ร้องอย่างตื่นเต้น

ปิ้ว！

ปิ้ว！

ปิ้ว！

ในเวลาเดียวกัน ดอกไม้ไฟนับไม่ถ้วนก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นทั่วเมือง

ค่ำคืนนี้งดงามด้วยแสงสีของดอกไม้ไฟ!

"เอาล่ะ เราไปกินข้าวกันเถอะ!"

หยางเฟิงจับมือเย่เมิ่งเหยียนและเดินไปที่โต๊ะอาหาร

ดินเนอร์ได้ถูกเตรียมพร้อมไว้แล้ว

นี่คือดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดโรแมนติก

เพื่อเตรียมดินเนอร์มื้อนี้

ร้านอาหารแห่งความฝันเชิญเชฟมิชลินระดับ 5 ดาวมิจากฝรั่งเศส

ส่วนผสมทั้งหมดนำเข้าจากฝรั่งเศส

ฟัวกรา ทูน่า กุ้งมังกรแห่งมหาสมุทรอาร์คติก...

เป็นอาหารค่ำที่หรูหรา

แต่สำหรับเย่เมิ่งเหยียน ไม่สำคัญว่าเธอกินอะไร เพราะเธอรู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกแล้ว

หยางเฟิงรินไวน์หนึ่งแก้วให้เย่เมิ่งเหยียน

"นี่คือไวน์แดงปี 1982 ที่นำเข้ามาจากโรงกลั่นบอร์โดซ์ไวน์ในฝรั่งเศส คุณลองชิมดูสิ!"