บทที่ 76

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง หลันเฟิงก็พูดต่อ: “อดีตชื่อเย่ซื่อกรุ๊ป ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเฟิงเมิ่งกรุ๊ป, เย่ไห่เป็นเจ้าของกิจการของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป, เย่เมิ่งเหยียนเป็นประธานของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เฟิงเมิ่งกรุ๊ปชนะโครงการหมื่นล้านของนิคมอุตสาหกรรมตงไห่"

ตระกูลหลันยิ่งไม่พูดอะไร

จู่ ๆก็มีเสียงของความอกหัก

ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ในระดับสูง และดูถูกตระกูลเย่ไห่

ทันใดนั้น ตระกูลเย่ไห่ต้องการความชื่นชมจากพวกเขาแล้วล่ะ

ใบหน้าของหลันเจิ้นมืดมน และในใจเขารู้สึกเสียใจ!

ถ้ารู้ว่าตระกูลเย่ไห่จะรุ่งเรืองแบบนี้ เขาไม่ควรขับไล่หลันซินออกไป แต่มันก็สายเกินไปแล้ว!

หลันเฟิงถามอย่างลังเล “พ่อครับ เราควรทำยังไงต่อไป?”

จ่ ๆหลันเจิ้นก็ลุกขึ้นและพูดว่า "พรุ่งนี้ เราจะไปที่วิลล่าหยุนติ่งเพื่อตามหาหลันซิน!"

“แต่ว่าพ่อ คุณไม่ใช่ว่าตัดความสัมพันธ์พ่อ-ลูกกับหลันซินแล้วเหรอ?” หลันเฟิงถามด้วยความประหลาดใจ

หลานเจิ้นจ้องมาที่เขาและพูดว่า “อะไรคือตัดขาดความสัมพันธ์พ่อ-ลูกกัน？ เราเป็นพ่อลูกกัน ตัดกระดูกให้ขาดก็ยังมีเส้นเอ็นที่ติดกัน จะให้พูดตัดขาดก็ตัดขาดเลยได้อย่างไร”

……

คฤหาสน์ตระกูล

ปัง!

เสียงดังปัง

ทีวีเครื่องเก่าถูกทุบแหลก

เมื่อเห็นภาพในทีวี หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนกินอาหารมื้อค่ำด้วยกัน เย่กวงโกรธมาก

ในเวลานี้ เขาหน้าบวมจมูกช้ำ ศีรษะพันด้วยผ้าก๊อซ

ทั้งหมดนี้ถูกตระกูลเย่แห่งเมืองเอกทุบตี

เย่กวงตะโกน: "หยางเฟิง แกทำร้ายฉันอย่างน่าสังเวช แกกับฉันจะต้องตามกันไปข้าง!"

ตระกูลเย่แห่งเมืองเอกล้มเหลวในการลงทุนกว่าพันล้าน

อย่างเย่กวงพ่อลูกกลายเป็นคนยากไร้ในชั่วข้ามคืน และต้องย้ายกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลอีกครั้ง

แม้แต่ภรรยาของเย่กวงก็ทนกับชีวิตแบบนี้ไม่ได้ จนต้องกลับไปที่บ้านของแม่เธอ

“พ่อครับ เราควรทำอย่างไรดี？ ตอนนี้เราไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว หากเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะอดตายกันนะครับ”

เย่ชิวที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยใบหน้าเศร้า