บทที่ 77

“ไอ้คนทรยศ แกมันไม่มีคุณธรรม ระวังฟ้าจะผ่าเข้าให้!”

เย่เทียนตะโกน เขาไม่คิดเลยว่าเย่กวงจะชั่วร้ายขนาดนี้

เพียะ!

เย่กวงตบหน้าเย่เทียนและด่าว่า: "ไอ้แก่ ถ้าแกยังกล้าพูดเรื่องไร้สาระอีก เชื่อว่าฉันจะฆ่าแก"

เย่เทียนหุบปากของเขา น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ

สิ่งหนึ่งที่เขาเสียใจมากที่สุดตอนนี้คือทำไมต้องกำเนิดสัตว์ร้ายอย่างเย่กวง?

เย่ชิวพูดอย่างตื่นเต้น: “พ่อครับ เป็นความคิดที่ดี！ ถ้าเย่ไห่ปฏิเสธที่จะนำเงินออกมา เราจะทำลายชื่อเสียงของเขา!”

"ฮ่าๆๆๆ!"

สองพ่อลูกมองหน้ากันแล้วหัวเราะคิกคัก

……

หลังจากทานอาหารค่ำเสร็จแล้ว

หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนกลับไปที่วิลล่าหยุนติ่ง

ระหว่างทางทั้งสองเป็นติดกันเหมือนกาว

หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้

ความสัมพันธ์ระหว่างหยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

“หึๆ พวกเธอทั้งสองกลับมาแล้วเหรอ!”

หลังจากกลับถึงบ้าน

เห็นเพียงหลัยซินนั่งอยู่บนโซฟา มองหยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนด้วยการเยาะเย้ย

“แม่ ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ？”

เมื่อเห็นหลันซิน เย่เมิ่งเหยียนถามอย่างสงสัย

หลันซินพูดอย่างโกรธเคือง "ยังมีหน้ามาถามฉัน เธอสองคนไปกินค่ำใหญ่ ยังไม่เรียกฉันเลยด้วยซ้ำ!"

เอ่อ?

หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนชำเลืองมองกันและกัน สีหน้าพูดไม่ออก

เย่เมิ่งเหยียนยังทำอะไรไม่ถูกเลยที่มีแม่ที่พิสดารแบบนี้

“แม่คะ เราจะลืมแม่ไปได้อย่างไร？ ดูสิ ฉันยังห่อกลับมาทั้งหมดเลย!”

หยางเฟิงถือกล่องบรรจุอยู่ในมือและพูดด้วยรอยยิ้ม

"อย่างนี้สิว่าไปอย่าง!"

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของหลันซินก็อ่อนลง

เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนทั้งสองกลับห้องเพื่อพักผ่อน