บทที่ 78

หน้าผาก?

หลันเจิ้นและคนอื่นๆ เกลียดหยางเฟิงมาก

ผู้ชายคนนี้ กาไหนน้ำไม่เดือด หยิบกานั้น ทำให้พวกเขาอับอายจากใจ

หลันเจิ้นพูดด้วยเสียงต่ำ “หยางเฟิง ทั้งหมดเป็นความผิดของพวกเรา ได้โปรดยกโทษให้เราด้วย”

หยางเฟิงโบกมือและพูดว่า "พวกคุณขอโทษผมไม่มีประโยชน์หรอก พวกคุณขอโทษพ่อแม่ของผมเถอะ!"

หลันเจิ้นหันไปมองหลันซินและพูดด้วยความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา: "หลันซิน พ่อต้องขอโทษเธอด้วย ขอร้องล่ะยกโทษให้พ่อด้วย หรือเธอตัดขาดความสัมพันธ์พ่อ-ลูกสาวกับฉันได้ลงคอ?”

"หนู……"

หลันซินไม่รู้จะพูดอะไร

แม้ว่าก่อนหน้านี้หลันเจิ้นจะโหดเหี้ยม

แต่ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองก็เป็นพ่อลูกกัน ซึ่งเลือดข้นกว่าน้ำ

หากให้เธอต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับหลันเจิ้นจริง ๆ เธอก็ทำไม่ได้!

เมื่อคิดถึงความใจร้ายของหลันเจิ้นก่อนหน้านี้ หลันซินก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้นออกมา

“พ่อคะ พ่อใจร้ายเกินไปจริง ๆ ฉันเป็นลูกสาวของคุณ ก่อนหน้านี้พ่อไล่ฉันออกไปได้อย่างไร？ ตั้งแต่เล็กจนโต คุณเป็นลำเอียง ไม่เคยที่จะสนใจไยดีกัน... "

เฮ้อ！

เมื่อได้ยินคำพูดของหลันซิน หลันเจิ้นสีหน้าดูละอายใจ

“มันเป็นความผิดของพ่อเอง พ่อต้องขอโทษด้วย!”

เมื่อพูดอย่างนั้น หลันเจิ้นก็จ้องไปที่หลันเฟิงและหลันจื่อ

“พวกแกสองคนยังไม่รีบไปขอโทษหลันซินอีก!”

หลันเฟิงและหลันจื่อรีบขอโทษอย่างรวดเร็ว

“น้อง พี่ต้องขอโทษเธอด้วย ได้โปรดยกโทษให้พี่ด้วย!”

“ป้า ทั้งหมดเป็นความผิดของเรา อย่าโกรธเลยนะครับ!”

ตอนนี้สถานการณ์รุนแรงกว่าคนและทนไม่ได้ที่พวกเขาไม่ก้มหัว

เมื่อเห็นหลันเจิ้นและคนอื่นๆขอโทษแล้ว หลันซินก็ในอ่อนลง

แค่เธอไม่พูดและไม่รู้จะพูดอะไร

หลันซินไม่ได้พูด

หลันเจิ้นและคนอื่นๆ ดูเก้กัง

จะนั่งก็ไม่ใช่หรือยืนก็ไม่ใช่

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เย่เมิ่งเหยียนอดไม่ได้ที่จะเขย่ามือหยางเฟิง

หยางเฟิงพูดอย่างเฉยเมย: "ในเมื่อแม่ของฉันให้อภัยพวกคุณแล้ว เรื่องราวครั้งนี้ก็แล้วไป"