บทที่ 79

"ไปกันเถอะ เรารีบไปกันเถอะ!"

เย่ไห่แทบรอไม่ไหวที่จะออกไป

เขาไม่สามารถดูพ่อของตัวเองตายได้!

"เมิ่งเหยียน เราก็ไปด้วยกันเถอะ!

หลังจากนั้น หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนก็รีบไปอย่างรวดเร็ว

หลันซินที่นั่งบนโซฟาอย่างไม่ขยับเขยื้อน

เย่เทียนสำหรับเธอ ไม่ถูกกันอยู่แล้ว หวังว่าเขาจะตายเร็ว

ถ้าเย่เทียนถูกเย่กวงฆ่าจริง ๆ เกรงว่าเธอจะหัวเราะหนักมากจนนอนไม่หลับ

ส่วนตระกูลหลันนั้นกลับเฉยเมยมากยิ่งกว่า

เย่เทียนจะตายหรือยังมีชีวิตอยู่ เกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วย?

“น้องสาว นี่คือของขวัญที่พี่ใหญ่เตรียมไว้ให้”

หลันเฟิงหยิบสร้อยคอเพชรออกมาแล้วยิ้ม

“ลูก นี่คือเงินค่าขนมหนึ่งล้านที่พ่อเตรียมไว้ให้ลูก เพื่อชดใช้หนี้ที่พ่อติดค้างลูกมาหลายปี”

หลังจากที่หยางเฟิงและคนอื่นๆ ออกไป หลันเจิ้นและคนอื่นๆ ก็เริ่มเข้าหาหลันซินอย่างบ้าคลั่ง

“โอ้ ฉันบอกว่าทำไมพวกคุณถึงเกรงใจกันแบบนี้ ทุกคนคือครอบครัวเดียวกัน…”

เมื่อเผชิญกับการเข้าหาของหลันเจิ้นและคนอื่นๆ ใบหน้าหลันซินก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

……

ตึกเฟิงเมิ่งกรุ๊ป

ในเวลานี้เย่กวงจับเย่เทียนให้ยืนอยู่บนดาดฟ้าของตึก

เย่เทียนสาปด่าทอ: "เย่กวง ไอ้สารเลว! ฉันเป็นพ่อแกนะ แกทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร？"

เย่กวงพูดด้วยใบหน้าเย็นชา: “หยุดพูดเรื่องไร้สาระสักที ถ้าวันนี้เย่ไห่ไม่มา ฉันจะผลักแกลงไป!”

เย่เทียนยังคงส่ายหัว น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

เขาเสียใจจริง ๆ!

ทำไมถึงให้กำเนิดสัตว์ชั่วร้ายแบบนี้ได้?

ในเวลาเดียวกัน

ด้านล่างตึก ผู้คนกลุ่มใหญ่รวมตัวกัน