บทที่ 793

เห็นท่าทีของหลัวตงที่ร้องไห้อย่างขมขื่นใจ

จู่ๆ หยางเฟิงก็รู้สึกอิดหนาระอาใจเล็กน้อย

เป็นคนอย่างนี้นี่เอง!

ไอ้มอดพวกนี้!

ทำลายท้องฟ้าที่แจ่มใสทั้งต้าเซี่ย!

ก่อนหน้านี้หลัวตงอาศัยอำนาจเพียงเล็กน้อยในมือของตนเอง มาทำตัวหยิ่งผยองเป็นกิ้งก่าได้ทอง

ตอนนี้สูญสิ้นอำนาจแล้ว คุกเข่าขอร้องอ้อนวอนตนเองอยู่บนพื้นราวกับสุนัขพันธุ์ปั๊ก

คนอย่างนี้จะมีประโยชน์อะไร?

คนรับใช้ของประชาชนอย่างนี้ คุณยังจะหวังให้เขาให้บริการเพื่อประชาชนอยู่อีกเหรอ?

หยางเฟิงเหลือบมองชายวัยกลางคนแล้วกล่าวว่า : "เอาตัวเขาไป และให้รับโทษทางกฎหมายที่รุนแรงที่สุด!"

"ครับ!"

ชายวัยกลางคนพยักหน้า

ชายหลายคนในชุดเครื่องแบบนำกุญแจมือออกมาและเดินเข้าไป

เห็นแสงของกุญแจมือที่ประกายแวววับ

หลัวตงเหมือนว่าจะเห็นจุดจบของตนเองแล้ว

ตึงๆๆ!

"คุณหยาง ขอร้องล่ะไว้ชีวิตฉันด้วย ฉันไม่กล้าอีกแล้ว!"

"ขอร้องคุณล่ะ ได้โปรดยกโทษให้ด้วย!"

"ต่อไปฉันยินดีที่จะเป็นทาสรับใช้ให้กับคุณ......"

หลัวตงเอาศีรษะโขกคำนับไม่หยุด

หน้าผากของเขาในเวลานี้ มีเลือดสดๆ ซึมออกมา

แต่หยางเฟิงไม่เคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อย

คนอย่างนี้ ปล่อยไว้ก็เป็นเพียงแกะดำเท่านั้น

คาดหวังให้เขาปฏิบัติหน้าที่เพื่อตนเองงั้นเหรอ?

ขอโทษนะ เขาไม่เก็บขยะอย่างนี้เอาไว้หรอก!

เห็นหยางเฟิงมีสีหน้าไร้อารมณ์

หลัวตงมีสีหน้าสิ้นหวังในทันที

เพราะเขารู้ดีว่า ตนเองจบสิ้นแล้ว!

อีกทั้งยังจบสิ้นแล้วจริงๆ!

และในเวลาเดียวกันนี้

เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบเหล่านั้นดึงเขาลุกขึ้นจากพื้น

"ไปเถอะ ไปกับพวกเรา!"

หลัวตงตะโกนร้องและดิ้นรน : "ไม่! พวกคุณจับฉันไม่ได้นะ ฉันเป็นคนของตระกูลหยุนนะ!"

"ถ้าพวกคุณจับฉัน ตระกูลหยุนจะต้องไม่ปล่อยพวกคุณไว้อย่างแน่นอน!"

เพียงแต่ไม่ว่าหลัวตงจะดิ้นรนอย่างไร