บทที่ 792

ถึงแม้หลัวตงจะกลัวอย่างมาก

แต่เขาเข้าใจเป็นอย่างมาก ว่าการลงนามนี้ เขาไม่สามารถทำได้

ถ้าเขากล้าลงนาม

หยุนเฟยฉางจะไม่ปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน

ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่หยางเฟิงทุบตีเขาจนตายเลย

หยุนเฟยฉางก็จะฆ่าเขาทั้งเป็นเช่นกัน!

เมื่อเห็นว่าหลัวตงยังคงไม่ยอมลงนาม หยางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า หลัวตงคนนี้ยังคงทำตัวเหมือนหญิงสาว

ถูกทุบตีจนกลายเป็นอย่างนี้ นังไม่ยอมลงนามอีกเหรอ?

หยางเฟิงนั่งอยู่บนโซฟา นั่งไขว่ห้าง และสูบบุหรี่

"มึงไม่ยอมลงนามก็ไม่เป็นไร รออีกเดี๋ยว มึงจะต้องคุกเข่าขอร้องเพื่อลงนามให้กูอย่างเชื่อฟังเลย!"

ได้ฟังคำพูดของหยางเฟิง

หลัวตงก็มีสีหน้าเหยียดหยาม

ต้องการให้ตนเองคุกเข่าต่อหน้าหยางเฟิงเพื่อขอร้องที่จะลงนามให้เขาอย่างนั้นเหรอ?

เพ้อฝันจริงๆ เลย!

ตราบใดที่ตนเองไม่ลงนาม

ดูสิว่าหยางเฟิงจะมีวิธีจัดการอย่างไร?

ปัง!

เวลานี้

ประตูใหญ่ของห้องทำงานถูกผลักให้เปิดออก

จึงเห็นว่า มีคนหลายคนแต่งชุดเครื่องแบบเดินออกมา

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ดูสง่างามเดินออกมาแล้วกล่าวว่า : "ใครคือหลัวตง?"

หลัวตงลุกขึ้นยืน และเอ่ยถามอย่างแปลกใจว่า : "พวกคุณเป็นใคร?"

"เราเป็นคนของหน่วยตรวจการ หลัวตง คุณเป็นผู้ต้องสงสัยว่าทำผิดกฎหมาย นี่คือหมายจับ เชิญคุณไปกับเราด้วย!"

ชายวัยกลางคนนำหมายจับออกมา และกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ครืน!

คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

ในชั่วพริบตา

สีหน้าของหลัวตงก็เปลี่ยนเป็นซีดขาว ไม่มีสีเลยแม้แต่น้อย

คาดไม่ถึงว่าจะเป็นคนของหน่วยตรวจการ?

นี่เป็นไปได้อย่างไร?

คนของหน่วยตรวจการจะมาหาตนเองได้อย่างไร?

ต้องทราบสิว่าตนเองเป็นคนของตระกูลหยุน! หลัวตงทึ่มทื่อไปเลย!

ทันใดนั้น