บทที่ 791

เขามองหยางเฟิงด้วยสีหน้าหวาดกลัว

เขาไม่เคยเห็นคนที่ใจกล้าขนาดนี้มาก่อนเลย

ก่อนหน้านี้คนเหล่านั้น เมื่อเห็นตนเอง เพื่อต้องการจะลงนามแล้ว ล้วนส่งเงินและมอบของกำนัลให้

ไอ้สารเลวตรงหน้าคนนี้

ไม่เพียงแต่ถีบประตูห้องทำงานของตนเอง

แต่ยังตบตนเองหลายครั้งติดต่อกัน

หยางเฟิงนวดๆ ข้อมือของตนเอง แล้วมองหลัวตงอย่างเหยียดหยาม : "ถ้าไม่ตบสั่งสอนมึง มึงก็คงไม่รู้หรอกว่ากูแซ่หยาง!"

ได้ยินเช่นนั้น

หลัวตงก็ร้องไห้ทันที

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าหยางเฟิงแซ่หยาง!

อีกทั้งแกก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกับฉันเลย

ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าแกแซ่อะไร?

"ดีๆๆ!"

"พวกมึงรอก็เดี๋ยว!"

"กล้ามาตบกู คุณชายหยุนไม่ปล่อยมึงไว้แน่!"

"ชิ!"

ใบหน้าหยางเฟิงเต็มไปด้วยการถากถาง : "กูยังต้องการให้หยุนเฟยฉางปล่อยกูไปด้วยเหรอ? กูจะบอกมึงให้นะ ต่อให้หยุนเฟยฉางอยู่ตรงหน้ากู กูก็จะตบเขาโดยไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย!"

ได้ยินเช่นนั้น

หลัวตงก็หัวเราะเยาะ

ถึงแม้ว่าที่หยางเฟิงพูดจะเป็นความจริง

แต่เขาก็เชื่อ ว่าหยางเฟิงจะกล้าตบหยุนเฟยฉาง

หยุนเฟยฉางเป็นใคร?

นั่นคือคุณชายแห่งตระกูลหยุน!

ทั่วทั้งจงโจวมีใครกล้าตบเขาบ้าง?

"จะลงนามหรือไม่ลงนาม?"

หยางเฟิงถามอย่างเย็นชา

หลัวตงกล่าวอย่างยอมตายดีกว่ายอมแพ้ : "ไม่ลง!"

เวลานี้หยางเฟิงขี้เกียจที่จะลงมือแล้ว

การลงมือกับคนอย่างนี้ มันทำให้มือของตนเองสกปรกจริงๆ

หยางเฟิงหันไปพูดกับเสือขาว : "เสือขาว คนนี้ฉันจะให้แกจัดการ!"

เสือขาวแสยะยิ้มและกล่าวว่า : "ท่านแม่ทัพ คุณวางใจเถอะ! ส่งคนนี้ให้ฉัน ถูกต้องที่สุดแล้ว!"

พูดคำพูดนี้จบ

เสือขาวเดินเข้าไปหาหลัวตง

เห็นคนรูปร่างสูงใหญ่ ราวกับเสือขาวตัวหนึ่ง หลัวตงก็รู้สึกหวาดกลัวทันที