บทที่ 790

"แค่คิดก็รู้แล้ว ว่าปกติแกทำงานยังไง?"

"ต้าเซี่ยมีคนอย่างแกอยู่ มันเสื่อมเสียเกียรติไปทั้งสำนักจริงๆ!"

"แก......"

หลัวตงถูกคำพูดของหยางเฟิงทำให้พูดไม่ออก

ไอ้สารเลวตรงหน้านี้ ปากจัดจริงๆ เลย

แค่คำพูดที่ต่อว่าไม่กี่คำก็ทำให้ตนเองเป็นใบ้จนพูดไม่ออกเลย!

"พอได้แล้ว! กูก็ขี้เกียจมาพูดจาไร้สาระกับมึงแล้ว!"

"กูเป็นคนของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป มึงรีบลงนามให้กูเดี๋ยวนี้เลย"

"ลงนามเสร็จแล้ว กูก็จะไป!"

หยางเฟิงกลอกตามองบน ขี้เกียจที่จะโต้เถียงกับคนประเภทนี้แล้ว

เขาหยิบเอกสารรับรองหนึ่งแผ่นออกมาจากในกระเป๋า จากนั้นก็โยนไปตรงหน้าหลัวตง

"คนของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปงั้นเหรอ?"

ได้ยินเช่นนั้น หลัวตงก็มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาทันที

ไอ้สารเลวตรงหน้านี้คาดไม่ถึงว่าจะเป็นคนของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป!

โคตรพ่อมึงสิ!

ขอร้องให้ตนเองทำงานให้ ยังกล้าหยิ่งผยองขนาดนี้!

หรือคิดว่าที่นี่คือตงไห่?

ต้องรู้ว่าที่นี่คือเมืองก่าง

ที่นี่คือจงโจว!

ไม่ใช่เฟิงเมิ่งกรุ๊ปของพวกแกที่จะสามารถอันธพาลใส่ได้!

หลังจากที่ทราบว่าหยางเฟิงเป็นคนของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป

หลัวตงกลับไม่โกรธเคือง

เพราะในความคิดของเขา หยางเฟิงต้องขอร้องตนเอง

ขอแค่ตนเองกลั่นแกล้งสักเล็กน้อย

มันจะต้องทำให้หยางเฟิงตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน

หลัวตงนั่งลง และกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ : "ที่แท้แกก็เป็นคนของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปนี่เอง อยากจะให้ฉันลงนามให้เหรอ แกฝันไปเถอะ!"

"จะบอกความจริงกับแกให้นะ เฟิงเมิ่งกรุ๊ปของพวกแกผิดใจกับคุณชายหยุนของพวกเรา ดังนั้นการลงนามนี้ ให้ตายฉันก็ไม่สามารถทำได้!" ได้ฟังคำพูดนี้

หยางเฟิงก็หรี่ตาลง

ก่อนหน้านี้เขายังแปลกใจว่า ท้ายที่สุดแล้วใครกันที่ลอบกัดตนเองอยู่เบื้องหลัง?

หนิงชิงเฉิงเหรอ?

เป็นไปไม่ได้!

ตามที่หยางเฟิงรู้จักหนิงชิงเฉิง เธอไม่ได้สนใจที่จะทำเรื่องแบบนี้

ตอนนี้ได้ฟังคำพูดของหลัวตง

หยางเฟิงก็เข้าใจอย่างชัดเจน ที่แท้เป็นหยุนเฟยฉางที่แอบก่อกวนอยู่เบื้องหลัง!

ที่ตงไห่ก่อนฟน้านี้ หยางเฟิงได้ตบหยุนเฟยฉางไปสองสามที

ด้วยนิสัยของลูกผู้ดีมีเงินอย่างหยุนเฟยฉาง จะไม่มีวันยอมเลิกราอย่างแน่นอน