บทที่ 819

หล่อนก็ไม่รู้ บนหัวของทพเจ้าหม่าหวางเย่มีดวงตากี่ดวง！！！

“ลุกขึ้นมาให้ฉัน พาฉันไปหาสวีโหย่วหรง！”

หยางเฟิงยิ้มอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง ในดวงตาเปิดเผยแสงที่เยือกเย็นออกมาเล็กน้อย！

ในเวลาเดียวกัน

บาร์พักผ่อนชั้นสอง

สวีโหย่วหรงในเวลานี้กำลังถือแก้วกาแฟดื่มอย่างสบายใจอยู่

หล่อนเหมือนมองเห็นแล้ว

ภาพลักษณ์สินค้าของเฟิงเมิ่งกรุ๊ปตกต่ำลงยังไง！

ถูกคนนับหมื่นด่าประนามยังไง！

หล่อนเชื่อ

หลังผ่านเรื่องนี้ไป

ไม่มีคนจะเชื่อเฟิงเมิ่งกรุ๊ปอีกแล้ว

ถึงเวลานั้นเฟิงเมิ่งกรุ๊ปทำได้เพียงถอยออกจากตลาดภาคเหนืออย่างเชื่อฟัง

ฮึ ๆ ！

สู้กับฉัน？

และตัวเอง！

สร้างความดีความชอบมากอย่างนั้น

หนิงชิงเฉิงจะต้องให้รางวัลตัวเองอย่างดีแน่นอน

ไม่แน่ว่ายังมีโอกาสกลับไปตอนเด็ก ระหว่างสองคนมีความรู้สึกที่สนิทสนมกันเหมือนกาวที่ติดกันแน่น！

พอคิดถึงที่นี่

มุมปากสวีโหย่วหรงก็เปิดเผยรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจออกมาเล็กน้อย

“เลขาสวีบังเอิญจริง ๆ ！ คิดไม่ถึงจะเจอที่นี่！”

“ทำไมมีเวลาดื่มกาแฟที่นี่？ หรือว่าคืออยากมาดูละครเหรอ？”

จู่ ๆ

เสียงที่คุ้นเคยหนึ่งก็ระเบิดดังที่ข้างหูของสวีโหย่วหรง

หล่อนหันหน้ามาดู ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปมาก พูดร้องเสียงหลง“หยางเฟิง！”

หยางเฟิงนั่งบนโซฟาที่อยู่ตรงข้ามเลยทันที พูดยิ้มกว้าง“เป็นเกียรติมากที่เลขาสวียังรู้จักผม！”

“หยางเฟิง คุณมาที่นี่ทำอะไร？”

สวีโหย่วหรงสูดลมหายใจลึกแล้ว สีหน้าเขียว

“ประโยคนี้น่าจะเป็นผมที่มาถามคุณแล้วล่ะมั้ง！”

“แต่ไม่เป็นไร วันนี้ที่ผมมาคือมาถามหาความผิดกับคุณ！”

“ถามหาความผิด？”