บทที่ 84

เสียงปืนลั่น

การแสดงออกบนใบหน้าของเย่กวงแข็งทื่อขึ้นมาทันที

รอยเลือดปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของเขา

เลือดยังคงไหล

"กล้าดูหมิ่นแม่ทัพ และยังคิดที่จะหนี ไปตายซะ!"

เสือขาวหยิบปืนในมือออกด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม

ปัง!

เสียงดังขึ้น เย่กวงตกลงมาจากเฮลิคอปเตอร์

เฮลิคอปเตอร์ลงจอดอย่างช้า ๆ และเย่ไห่ก็รีบออกไปทันที

"น้องชาย!"

เย่ไห่กอดเย่กวงและตะโกน

เย่กวงมองดูเสียงที่อ่อนแอของเย่ไห่และพูดว่า “เหอะๆ… ไม่… คิดเลย ในที่สุด… ฉันก็ยังแพ้ให้แก ฉัน... ไม่เต็มใจจริง ๆ!”

เย่ไห่ส่ายหัวและพูดด้วยน้ำตาที่ไหลอาบหน้าว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว! ไม่ต้องพูดแล้ว!”

“ถ้าไม่พูด ฉันก็คงจะไม่มีโอกาสแล้ว… ฉันเสียใจจริง ๆ ฉันเกลียดมันมาก!”

เย่กวง ตะโกนอย่างโมโห จากนั้นเสียงของเขาก็ค่อยๆ อ่อนลง

สีในดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา

ร่างกายเสียชีวิตอย่างสมบูรณ์

จนกระทั่งเสียชีวิต เขายังไม่ยอมรับผิด!

"น้องชาย!"

เย่ไห่กอดร่างกายของเย่กวง และร้องไห้อย่างขมขื่น

แม้ว่าเย่กวงต้องการฆ่าตัวเขา

แต่ในใจของเย่ไห่ เย่กวงยังคงเป็นน้องชายของเขา

เมื่อเห็นเย่กวงตายในอ้อมแขนของเขา ในใจเขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกได้

"ลูกชาย!"

ในเวลาเดียวกัน เย่เทียนกระแทกหน้าอกของเขาและร้องเสียงดัง: "บาปกรรม! บาปกรรม!"

ภัยธรรมชาติภัยมนุษย์

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตคือสิ่งนี้

เมื่อเห็นฉากนี้ เย่เมิ่งเหยียนก็อดไม่ได้ที่ดวงตาแดงก่ำ