บทที่ 85

“ได้ครับ ฉันสัญญา!”

เมื่อเห็นว่าว่าเย่เทียนตัดสินใจแล้ว เย่ไห่ทำได้เพียงพยักหน้า

หยางเฟิงหันไปหาหม่าตงและพูดว่า "หม่าตง จัดเตรียมบ้านพักคนชราที่ดีที่สุดในตงไห่ให้นายท่านเย่"

“ครับ คุณหยาง!” หม่าตงพูดอย่างเคารพ

เย่เทียนเงยหน้าขึ้นมอง หยางเฟิงและพูดด้วยท่าทางที่ซับซ้อน: "หยางเฟิง แม้ว่าตระกูลเย่เราจบลงแบบนี้ เป็นเพราะเธอทั้งหมด แต่ฉันก็ยังขอบคุณ เป็นเพราะเธอ ทำให้ฉันรู้ความจริงทั้งหมด”

หยางเฟิงเดินมา จ้องไปที่เย่เทียนและพูดเบา ๆ : "นายท่านเย่ นี่คือสิ่งที่ผมควรทำ อย่าลืมสิว่าผมเป็นลูกเขยของตระกูลเย่!"

“ลูกเขย? เหอะๆ！”

เย่เทียนพูดด้วยการยิ้มเยาะให้กับตัวเอง: “เธอไม่ใช่ลูกเขยธรรมดา ตระกูลเย่ของเรามีลูกเขยแบบนี้ มันคาดไม่ถึงจริง ๆ!”

ต่อมา เย่เทียนถูกบอดี้การ์ดของหม่าตงเข็นออกไป

หยางเฟิงมองไปที่แผ่นหลังของเย่เทียนโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เขารู้ความหมายประโยคสุดท้ายของเย่เทียน

ตระกูลเย่

สำเร็จก็เป็นลูกเขย!

ล้มเหลวก็ยังเป็นลูกเขย!

หยางเฟิงมองไปที่เย่ไห่: "พ่อ เรากลับบ้านกันเถอะ!"

เย่ไห่พยักหน้า

จากนั้นคนในตระกูลทั้งหมดก็ออกไป

เย่กวงตายแล้ว

กลุ่มผู้คนก็ค่อยๆ แยกย้ายกันไป

ในฝูงชน

ดวงตาที่อาฆาตคู่หนึ่งจ้องไปที่แผ่นหลังของหยางเฟิง

น้ำตาไหลเป็นทาง จากหางตาของเย่ชิว

“พ่อ ผมต้องล้างแค้นให้พ่อ!” เขากัดฟันพูด

ตอนแรก เย่ชิวปรึกษากับเย่กวง

เย่กวงรับผิดชอบในการจับเย่เทียน เพื่อข่มขู่เย่ไห่และเอาเงินหนึ่งพันล้าน

หลังจากได้เงินแล้ว เย่ชิวมีหน้าที่รับเงิน

แต่ก็คาดไม่ถึง

ในท้ายที่สุด เขาเฝ้าดูอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่พ่อของเขาถูกฆ่าตาย