บทที่ 871

แค่นิดหน่อย

ก็พอแล้ว

แต่ว่านี่มันแค่ข้อเรียกร้องง่ายๆเองนะ ……

แต่ก็ทำไม่ได้！

หยางติ่งเทียนหายใจออกมาเบาๆแล้วเอ่ย“โยวหลิง หลายปีมานี้ที่ข้านั้นติดหนี้ของเจ้า มันมากโขจริงๆเลย！”

เมื่อได้ยืนดังนั้น หลงโยวหลิง น้ำตาไหลออกมา และอดไม่ได้ที่จะกลั้นน้ำตาไว้

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ดังนี้

ภายในใจของหยางติ่งเทียนนั้น เหมือนกับถูกคว้าบีบเอาไว้

เขานั้นอยากที่จะพูดปลอบโยนออกมาเล็กน้อย แต่ทว่ากลับไม่รู้ว่าตนเองนั้นจะควรเอ่ยอะไรออกมา

อยู่อย่างนี้สักพักหนึ่ง

ค่อนข้างเงียบสงบ　

หยางติ่งเทียนนั้นค่อนข้างเกร็ง ก่อนที่จะมองไปรอบๆ แล้วค่อยกลับไปมองที่หลงโยวหลิง

ในตอนที่มอง

เขานั้นตะลึงครู่หนึ่ง

หางสายตาของหลงโยวหลิง ที่ตอนนี้ได้ค่อยๆเผยให้เห็นถึงรอยตีนกา

เมื่อเทียบกลับหญิงสาวสวยคนนั้นเมื่อปีก่อนนั้นๆนั้น เริ่มเกิดความแตกต่างกันมากมายแล้ว

ในปีนั้น

หลงโยวหลิงไม่เพียงแต่เป็นหญิงสาวสวยของตระกูลหลง อีกทั้งยังเป็นสาวสวยที่มีชื่อเสียงแห่งเมืองจงโจวอีก！

อีกทั้งชื่อเสียงนั้นยังเป็นแค่รองมาจากแม่ของหยางเฟิงอีกด้วย

ตอนที่คนของตระกูลหลงมาสู่ขอ ก็ไม่รู้ว่าคนที่ไหน

แต่ว่ายังไง เธอนั้นก็มาแอบชอบตนเอง แต่ว่าตนเองนั้นกลับเป็นชายที่แต่งงานแล้ว ……

หยางติ่งเทียนจึงทำได้แค่ถอนหายใจเบาๆออกมา

เขานั้นไม่สามารถที่จะให้ความสุขแก่หลงโยวหลิงได้ แต่กลับจะทำร้ายที่ชีวิตของเธอทั้งชีวิต

“โยวหลิง หากคุณคิดว่ามาอยู่กับผม แล้วรู้สึกน้อยใจ คุณหย่ากับผมก็ได้นะ ผมนั้นจะไม่ห้ามเลยจริงๆ แล้วคุณจะมาทนทุกข์เช่นนี้

ทำไมกัน?”

ผ่านไปเนิ่นนาน

หยางติ่งเทียนก็เอ่ยขึ้นมา

“ฉัน……”

หลงโยวหลิงอยากจะเอ่ยออกมา แต่เธอนั้นกลับเอ่ยไม่ออก

เธอนั้นอยากจะเอ่ย ความสุขของเธอเองนั้นนั่นก็คือหยางติ่งเทียน

แต่ว่าเธอนั้นรู้ดี ภายในใจของหยางติ่งเทียนนั้น ตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีเธออยู่เลย！

ภายในใจของหยางติ่งเทียนนั้นตั้งแต่ต้นจนจบนั้นมีหญิงสาวอยู่แล้วหนึ่งคน

หญิงสาวคนนั้นนั่นก็คือแม่ของหยางเฟิง！

ดังเช่นนี้ ไม่ว่าหลงโยวหลิงจะพยายามเช่นไรก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงได้

！

！