บทที่ 875

ฟู๋โป๋ที่อยู่ด้านหน้านั้นไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ

เพราะว่าบนตัวเขานั้น ได้มีกลิ่นอายที่แสดงออกมาถึงออร่าที่แตกต่างจากคนอื่นๆไป！

แต่ว่าฟู๋โป๋ที่อยู่ต่อหน้าของหยางเฟิง แต่ว่ากลับแสดงออกอย่างระมัดระวัง เหมือนกับของชิ้นเล็กๆ

เย่เม่งเหยียนนั้นไม่เข้าใจ ว่าหยางเฟิงนั้นมีอะไรให้กลัวขนาดนั้น ？

แต่ว่าหยางเฟิงนั้นไม่ได้เอ่ยอะไร

เธอนั้นก็ได้ยื่นอยู่ข้างๆอย่างนิ่งๆ ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

ในสายตาคนภายนอกนั้น

เย่เมิ่งเหยียนเอนั้นก็ยังรักษาใบหน้าของหยางเฟิงไว้ เพื่อหน้าตาของวงตระกูลนี้！

หยางเฟิงที่มีสีหน้าที่เย็นชานั้นมองไปที่ฟู๋โป๋ ก่อนที่จะเอ่ยอย่างไรอารมณ์ “ เจ้ามาทำอะไรกัน？ เจ้านั่นที่ไอ้แก่งั่กให้เจ้ามาที่นี่

หรอ？”

แฮะแฮะ！

ฟู๋โป๋อดไม่ได้ที่จะแกล้งไอกระแอมออกมา

เสียงคำของคุณชายนั้น

ยากที่จะรับ！

ทั้งเมืองต้าเซี่ย จะมีเพียงหยางเฟิงเท่านั้นที่จะกล้าด่าเรียกหยางติ่งเทียนว่าไอ้แก่งั่ก

ฟู๋โป๋ไม่ได้เอ่ยรับคำพูดต่อ

คำแบบนี้ เขานั้นหมดปัญญาที่จะตอบรับจริงๆ！

“นี่เป็นคุณปู่ ให้ข้านั้นมาส่งจดหมายเชิญคุณนายหญิงหนึ่งฉบับครับ！”

ฟู๋โป๋ได้ควักบัตรเชิญออกจากในกระเป๋า ก่อนที่จะส่งมอบไปให้เย่เมิ่งเหยียนด้วยมือทั้งสองช้าง

“ให้ฉันหรอ？”

เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังนี้

เย่เมิ่งเหยียนนั้นตกตะลึง

ฟู๋โป๋เอ่ยกล่าวด้วยใบหน้าที่ “ใช่ครับ！คุณนายหญิง ท่านปู่นั้นอยากที่จะเชิญท่านนั้นไปร่วมพูดคุยด้วยสักหน่อย！”

“ในเมื่อท่านนั้นได้แต่งงานกับคุณชายมาตั้งหลายปี อีกทั้งยังไม่เคยกลับไปที่บ้านของคุณชายเพื่อดูเลย ……”

“หุบปาก！”

ไม่รอให้ฟู๋โป๋เอ่ยจบ

หยางเฟิงนั้นได้จ้องมองไปที่เขาเขม็งก่อนที่จะเอ่ย：“หากกล้าที่จะเอ่ยอะไรมั่วซั่วอีก ข้านั้นฉีกปากของเจ้าเป็นชิ้นๆสะ！”

เมื่อได้ยินดังนั้น

ฟู๋โป๋นั้นได้รีบหุบปากลงในทันใด

เพราะว่าเขารู้ดี หยางเฟิงนั้นเอ่ยจริงทำจริง ！

เย่เมิ่งเหยียนนั้นเหลือบไปมองหยางเฟิง ก่อนที่จะหันไปเอ่ยยิ้มกับฟู๋โป๋ “ขอบคุณท่านบ้านตระกูลคุณปู่ค่ะ！”

สามีของตนคนนี้

ดีก็นับว่าดี

แต่ว่าเหมือนจะรู้แต่การตีการฆ่า การคุยกับผู้ใหญ่ก็ไม่เกรงใจกันเลยสักหน่อย

！