บทที่ 89

“ครับ！”

เสือขาวถอยออกไป รีบเคลื่อนย้ายคนทันที

หยางเฟิงหรี่ตาลง แววตาของเขาฉายลำแสงเยือกเย็น

....

เขตวิลล่าเขาหยุน

เวลานี้คนของหนิวต้าลี่แพ้ราบคาบ

ล้มตัวลงนอนบนพื้น ร้องโอดครวญ

ถึงแม้พวกเขาจะทำเต็มที่แล้ว

แต่เพราะจำนวนคนที่แตกต่างกัน ไม่สามารถทดแทนได้

เย่ขวงเดินไปตรงหน้าหนิวต้าลี่ พูดด้วยความเย้ยหยัน： “กล้าขวางทางฉัน รนหาที่ตายชัดๆ ！”

“เย่ขวง แกไม่ต้องลำพองใจ ฉันจะสู้กับแกสุดชีวิต！”

เสียงตะคอกด้วยความโมโห

หนิวต้าลี่กวัดแกว่งกระบองไฟฟ้าในมือ พุ่งไปที่เย่ขวง

หึ！

เย่ขวงหัวเราะเยือกเย็น เตะหนิวต้าลี่ตัวปลิว

อ๊าก！

หนิวต้าลี่ร้องตะโกน แล้วหมดสติไป

เย่ขวงไม่ได้สนใจ พาคนบุกเข้าไปในเขตวิลล่าเขาหยุน

เวลานี้

วิลล่าหยุนติ่ง

หลันซินนั่งอยู่บนโซฟา กำลังดื่มด่ำกับการดูแลของสาวใช้ ดูโทรทัศน์

เธอในตอนนี้ ใช้ชีวิตแบบเศรษฐีแล้ว

สำหรับ เย่ไห่

เขากำลังครุ่นคิดตามลำพัง ว่าจะจัดการงานศพของเย่กวงอย่างไร

ถึงแม้เย่กวงจะตายไปแล้ว

แต่เย่ชิวหายตัวไป เย่เทียนเข้าไปพักในบ้านคนชรา

งานศพของเย่กวง จึงตกเป็นความรับผิดชอบของเย่ไห่

ตึ้ง！

จู่ๆ ในเวลานี้เอง

เสียงดังขึ้น

ประตูวิลล่า ถูกคนเตะ

หลันซินตกใจอย่างมาก

！