บทที่ 90

ชั่วขณะหนึ่ง หลันซินยอมแพ้ ไม่กล้าเคลื่อนไหวแต่อย่างใด

“เย่ขวง ปล่อยพี่สะใภ้ของแกซะ！”

เวลานี้เอง เย่ไห่ยืนขึ้นแล้วร้องตะโกนเสียงดัง

เย่ขวงมองไปที่เย่ไห่ พูดเสียงเยือกเย็น ： “เย่ไห่ ฉันมาที่นี่วันนี้ ก็เพื่อจะมาคิดบัญชีกับแก”

เย่ไห่ขมวดคิ้วเป็นปม： “คิดบัญชี? คิดบัญชีอะไร?”

“แกปล่อยให้ลูกเขยของตัวเอง ฆ่าพี่รอง แกว่าบัญชีนี้จะคิดยังไงดี?” เย่ขวงหรี่ตาลงถาม

เย่ไห่พูดเสียงเรียบ： “เย่กวงทำตัวเอง ถึงตายก็ไม่สาสามกับความผิดที่กระทำลงไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับใครทั้งนั้น”

“แกโกหก！”

เมื่อได้ยินคำนี้ เย่ชิวด่าเสียงดังทันที： “เย่ไห่ พ่อฉันตายเพราะหยางเฟิงลูกเขยของแก พ่อฉันตายอนาถขนาดนั้น ฉันจะให้พวกแกทั้งครอบครัวชดใช้ด้วยเลือด！”

เย่ไห่มองไปที่เย่ชิว ทอดถอนหายใจเสียงเบาแล้วพูด： “เย่ชิว อารู้ว่าการตายของพ่อแก ทำให้ความแค้นปกคลุมจนแกหน้ามืดตาบอด แต่ว่าเย่กวงคิดจะฆ่าปู่ของแก เรื่องชั่วช้ายิ่งกว่าเดรัจฉานแบบนี้ เขายังทำได้ เขาไม่ใช่คน！”

“แกมันสารเลว แกกล้าใส่ร้ายพ่อของฉัน ฉันจะข้าแกเดี๋ยวนี้！”

เมื่อได้ฟัง เย่ชิวโมโหอย่างมาก อยากจะพุ่งตัวไปหาเย่ไห่เพื่อแก้แค้น

“เย่ชิว ใจเย็นก่อน”

ในเวลานี้เอง เย่ขวงพูดขึ้น

เย่ชิวหยุดชะงัก มองไปที่เย่ขวง ด้วยความไม่เข้าใจ： “อาสาม อาช่วยแก้แค้นแทนพ่อของผมไม่ใช่เหรอ? ทำไม......”

เย่ขวงยิ้มแล้วพูดขึ้น： “แน่นอนว่าต้องแก้แค้น แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

ขณะพูด เย่ขวงมองไปที่เย่ไห่ พูด： “เย่ไห่ แกฮุบทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเย่ วันนี้ แกเอาทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเย่ออกมาให้ฉัน บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตแกก็ได้”

“อาสาม......”

เมื่อเห็นว่าเย่ขวงจะไว้ชีวิตเย่ไห่ เย่ชิวร้อนใจขึ้นมาทันที

เย่ขวงทะลึงตามองไปที่เขา

เย่ชิวไม่กล้าพูดอะไรทันที

สำหรับเย่ขวงแล้ว การช่วยเย่กวงแก้แค้นเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น

เป้าหมายเดียวของเขาคือ ทวงคืนตระกูลเย่

เย่ไห่มองไปที่เย่ขวงแล้วเอ่ยถาม： “แกอยากได้ทรัพย์สินของตระกูลเย่?”

“ถูกต้อง！”

เย่ขวงไม่ได้ปิดบังแต่อย่างใด หยิบสัญญาออกมาหนึ่งฉบับ： “นี่คือสัญญาโอนย้ายทรัพย์สินของตระกูลเย่ แค่แกเซ็นชื่อ ฉันก็จะไปจากที่นี่ทันที”