บทที่ 92

เคว้ง！

เคว้ง！

เคว้ง！

ในเวลานี้ เย่ขวงราวกับเป็นเทพสังหาร

ฟันหนึ่งที่หนึ่งคน

บอดี้การ์ดเหล่านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของหม่าตงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ต้องรู้ว่า บอดี้การ์ดเหล่านี้ของเขาได้รับการฝึกฝนมาอย่างมืออาชีพ

แต่เมื่อเทียบกับเย่ขวง ความแข็งแกร่งนั้นห่างกันเกินไป

เย่ขวงสามารถกลายเป็นหนึ่งในบิ๊กบอสในพื้นที่สีเทาในตงไห่ ไม่ได้โม้ออกมา!

เย่ไห่ถามอย่างประหม่า “คุณหม่าตง พวกเราควรทำยังไง?”

หม่าตงพูดอย่างเคร่งขรึม: "ประธานเย่ คุณไม่ต้องกังวล ผมแจ้งคุณหยางแล้ว ผมเชื่อว่าอีกไม่กี่นาที คุณหยางก็จะมาถึง"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ไห่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แค่เพียงหยางเฟิงมาถึง

แล้วปัญหาทั้งหมดจะสามารถแก้ไขได้

หลันซินไม่เคยเห็นเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน

เธอตกใจจนรีบไปซ่อนตัวอยู่หลังโซฟา อกสั่นขวัญหาย

“เย่ชิว พวกนายต้องการทำอะไรกันแน่?”

เมื่อเห็นอย่างนี้ เย่เมิ่งเหยียนถามอย่างโกรธเคือง

เย่ชิวพุดเยาะเย้ย: "เย่เมิ่งเหยียน เธอไม่ต้องรีบ หลังจากจัดการ หม่าตงและคนอื่น ๆ แล้ว ต่อไปก็เป็นพวกเธอแล้ว"

เย่เมิ่งเหยียนรู้สึกโศกเศร้าในใจ

แต่แรกทุกคนต่างก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

ตอนนี้กลับทะเลาะจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ

ดวงตาของเย่ขวงฉายแววกระหายเลือด จ้องมองมาที่หม่าตง ตะโกนพูด: "หม่าตง ฉันเตือนแกครั้งสุดท้าย พาคนออกไปเดี๋ยวนี้ บอดี้การ์ดเหล่านี้ของแกไม่สามารถหยุดฉันได้หรอก!"

หม่าตงพูดโดยไม่กลัวว่า “เย่ขวง ตราบใดที่ฉันอยู่ แกก็อย่าคิดที่จะทำร้ายประธานเย่ได้”

“ในเมื่อแกอยากรนหาที่ตาย ก็อย่าโทษที่ฉันโหดเหี้ยมอำมหิตแล้วกัน”

หลังจากพูดจบ เย่ขวงก็ฟันบอดี้การ์ดที่กำลังพุ่งมาอย่างแรง

อ๊ากก！

บอดี้การ์ดคนนั้นกรีดร้อง

แขนข้างหนึ่งถูกเย่ขวงฟันออก

เลือดกระเซ็นไปทั่ว

น่าสยดสยอง

เห็นถึงตอนนี้ บอดี้การ์ดของ หม่าตงก็รู้สึกหวาดกลัวมากอย่างช่วยไม่ได้

เย่ขวงแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ

พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่ขวงเลย

“ฉันดูซิว่าแกจะเอาอะไรมาห้ามฉัน”