บทที่ 944

มันช่างบ้าบอสิ้นดี!

หลงโยวหลิงโกรธจนสั่นไปทั้งตัว เธอพูดด้วยสีหน้าโมโห: "ตอนนั้นที่ฉันแต่งกับติ่งเทียน คุณพ่อเห็นด้วยแล้วทำไมพี่ไม่คัดค้านล่ะ? พอมาตอนนี้ขุดเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเพื่อ?"

"นี่แก……"

“แกมันดื้อรั้นไร้เหตุผล!”

หลงกูเฉิงไม่รู้จะตอบกลับยังไง จึงได้แต่ทำท่าทีแข็งกร้าวใส่!

เขาในตอนนั้นจะมีสิทธิ์อะไรไปคัดค้านได้?

พ่อของเขาเป็นผู้นำตระกูลคนก่อน พูดอะไรแล้วก็ต้องเป็นตามนั้น แล้วเขามีหรือจะกล้าคัดค้าน?

หลงโยวหลิงยิ้มเยาะและพูดต่อ: "พี่ใหญ่ พี่รู้ไหมว่า ทำไมตอนนั้นพ่อถึงยอมให้ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่มีเมียแล้ว?"

"แกยังมีหน้ามาพูดเรื่องนี้อีกหรือ? แกทำให้ตระกูลหลงของเราอับอายไปหมดแล้ว!"

หลงกูเฉิงโกรธจนหน้าเขียว

หลงโยวหลิงพูดด้วยใบหน้าเย้ยหยัน: "พี่ก็รู้ว่าฉันทำให้ตระกูลหลงอับอายไปหมด แล้วทำไมพ่อถึงเห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนั้นล่ะ?"

หลงกูเฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง

ตอนนั้นพ่อของเขาเป็นคนตัดสินใจ

พ่อผู้ซึ่ง ในความทรงจำของเขาแล้วนั้น เป็นผู้นำตระกูลที่ฉลาดหลักแหลมและน่าเกรงขาม

เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่า ตอนนั้นพ่อคิดอะไรอยู่

และเป็นเพราะสิ่งนี้ไม่สอดคล้องกับพ่อที่เขารู้จัก เขาจึงรู้สึกรำคาญใจจนโมโห และเข้าใจไม่ได้เลย!

"งั้นฉันจะบอกให้พี่รู้ไว้นะ! ตอนที่พี่ยังเด็ก พี่ป่วยหนักมาก และพ่อของติ่งเทียนก็เป็นคนช่วยชีวิตพี่ไว้ ความจริงแล้วคือตระกูลหลงของเราเป็นหนี้บุญคุณตระกูลหยาง!

พ่อให้ฉันแต่งงานกับติ่งเทียน เพื่อตอบแทนบุญคุณของตระกูลหยาง!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหยาง พี่จะมีสิทธิ์มายืนหยิ่งยโสอยู่ตรงนี้ได้ที่ไหน?”

"ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลหยาง พี่คิดว่าพี่จะยังสามารถเป็นผู้นำตระกูลหลงที่สูงส่งนีได้อยู่หรือ?"

"นี่มัน……"

หลงกูเฉิงอึ้งจนแข็งทื่อไปเลย

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

เขาไม่คาดคิดว่า ที่หลงโยวหลิงแต่งงานกับหยางติ่งเทียนนั้น เป็นเพราะเขา!

หลงโยวหลิงพูดต่อ: "ตระกูลหยางกับตระกูลหลงรู้จักคบหากันมาช้านาน ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ ฉันก็คงไม่แต่งงานกับติ่งเทียนเช่นกัน!"

"ตอนนี้ ในสายตาของพี่ ฉันทำให้ตระกูลหลงต้องอับอายขายหน้า? ใช่แล้ว ฉันมันหน้าไม่อาย!"

“ฉันรู้ดีว่า ติ่งเทียนไม่ได้ชอบฉัน แต่ฉันก็ยังยืนกรานดื้อดึงที่จะแต่งงานกับติ่งเทียน! เป็นยังไง พี่ยังอยากที่จะหัวเราะเยาะฉันอีกใช่มั้ย?”

"เอาเลย หัวเราะไปเลย! ยังไงคนอย่างพี่ ก็ไม่มีวันรู้จักสำนึกในบุญคุณ!"