บทที่ 95

“พ่อ พ่อใจอ่อนเกินไปแล้ว!”

หยางเฟิงกล่าวอย่างช่วยไม่ได้

เย่ไห่พูดด้วยใบหน้าเจ็บปวด: “ฉันรู้ แต่น้องชายฉันได้ตายไปคนหนึ่งแล้ว หรือนายต้องการให้น้องชายฉันตายไปอีกคนเหรอ”

เย่กวงตายไปแล้ว

เขาก็เหลือเพียงเย่ขวงน้องชายเพียงคนเดียวแล้ว

ถ้าเย่ขวงยังถูกหยางเฟิงฆ่าอีกครั้ง

เช่นนั้น เย่ไห่ก็จะไม่มีพี่น้องอีกต่อไป

ดังนั้นแม้ว่าเย่ขวงจะต้องการฆ่าตัวเอง

เย่ไห่ยังคงไม่อาจฝืนทนที่จะเห็นเย่ขวงถูกฆ่าตาย

"ฮ่าๆๆ!"

จู่ๆเย่ขวงก็หัวเราะออกมาและพูดว่า: “เย่ไห่ แกยังคงขี้ขลาดเหมือนเมื่อก่อน แกคิดว่า แกไม่ฆ่าฉัน ฉันจะขอบคุณแกเหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉันก็จะตามหาแกชำระบัญชี!”

ได้ยินอย่างนี้

เย่ไห่สีหน้าเศร้าสลด

พี่น้องทำร้ายกัน

นี่คือสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลก ไม่มีอะไรเกินกว่านี้แล้ว

เมื่อเห็นเย่ขวง ใกล้ตายก็ไม่ยอมกลับใจ

หยางเฟิงจ้องที่เขา ดวงตาเย็นชาและพูดว่า: "โทษประหารยกเว้นได้ โทษทุกข์ในชีวิตหนียาก!"

เพิง！

เสียงพูดจบลง

หยางเฟิงหนึ่งเท้าเหยียบลงไป

อ๊ากกก！

เสียงกรีดร้องที่บีบร้าวหัวใจ

"ขาของฉัน!"

เย่ขวงเอามือกุมขาตัวเองไว้ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

หยางเฟิงหนึ่งเท้าลงไป

หักขาของเย่ขวง

ตั้งแต่นี้ไป

เขาจะกลายเป็นคนพิการคนหนึ่ง

หยางเฟิงกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก: “ชั่วชีวิตที่เหลือ คุณก็ใช้ชีวิตที่เหลือบนรถเข็นเถอะ!”

“มานี่ เอาพวกเขาโยนออกไปให้หมด!”

"ครับ!"

ต่อจากนั้น

เย่ขวงและเย่ชิวทั้งสองคน ถูกโยนออกไปเหมือนกับสุนัข

สำหรับ ลูกน้อยหลายร้อยคนจาก แก๊งคลั่งบู๊ ทั้งหมดถูกส่งไปที่กรมตำรวจในพื้นที่

แก๊งคลั่งบู๊ทั้งหมดถูกทำลาย!

“คุณหยาง เพราะผมปกป้องไปครอบคลุม ทำให้ประธานเย่ตกใจไป”