บทที่ 94

หยางเฟิงไม่ได้มองเย่ชิวแม้หางตา ถามเบา ๆ ว่า "ที่รัก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"

เย่เมิ่งเหยียนส่ายหัวพูด "ฉันไม่เป็นไร!"

“หยางเฟิง เธอมาทันเวลาพอดี รีบฆ่าไอ้สารเลวนั่น!”

และในขณะนี้

หลันซินวิ่งออกมาจากด้านหลังโซฟา ชี้ไปที่เย่ขวงและตะโกนพูด

หยางเฟิงหันไป จ้องไปที่เย่ขวงอย่างเย็นชา

“นายก็คือเย่ขวง?

"ฮึ!"

เย่ขวงพูดอย่างเย็นชา: "ใช่ ฉันคือเย่ขวง นายเป็นใคร?"

หยางเฟิงพูดนิ่ง ๆ : "ฉันชื่อหยางเฟิง!"

“นายก็คือเขยแต่งเข้าของตระกูลเย่ของเราคนนั้นเหรอ？”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ขวงสีหน้าตกใจ

ปีนั้น

หยางเฟิงแต่งงานกับเย่เมิ่งเหยียน

เย่ขวงก็ถูกไล่ออกจากตระกูลเย่มานานแล้ว

ดังนั้นเขาจึงไม่รู้จักหยางเฟิงเลย

ในเวลานี้ เห็นหยางเฟิงนำทหารหลายพันนายมาด้วย

ให้ลูกน้องนับร้อยของตัวเองยอมแพ้

หักขาของเย่ชิว

นี่ยังเป็นเพียงแค่เขยแต่งเข้าอีกเหรอ?

หยางเฟิงเดินไปหาเย่ขวง ถามเสียงเย็นชา "นายจะฆ่าพ่อตาของฉันงั้นเหรอ"

เย่ขวงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ : “ถูกต้อง! เย่ไห่ฆ่าพี่รองของฉัน ชิงเอาทรัพย์สินตระกูลเย่ของฉัน ฉันจะฆ่ามัน!”

“ดีมาก ถ้าอย่างนั้น นายก็ไปตายเหมือนกัน!”

หยางเฟิงไม่พูดไร้สาระใดๆ จิตสังหารก็เกิดขึ้น

“อยากจะฆ่าฉัน ไม่ง่ายขนาดนั้น!”

ตะโกนด้วยความโมโห

เย่ขวงมือถือดาบพิฆาตพุ่งเข้าหา หยางเฟิง

เสือขาวยกปืนขึ้น พร้อมที่จะยิง

หยางเฟิงยื่นมือมาห้ามเขาไว้

“ก็ดี ไม่ได้ขยับไม้ขยับมือมานานแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสือขาวก็เก็บปืนในมือ

“ไอ่หนุ่ม แกกำลังรนหาที่ตาย！”

เมื่อเห็นเสือขาวเก็บปืนในมือ

เย่ขวงใบหน้าที่ดุร้าย

การเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้น

ร่างกายแผ่กลิ่นอายสังหารที่น่ากลัวออกมา

ชั่วพริบตา ก็มาถึงตรงหน้าของหยางเฟิง

เผชิญหน้ากับเย่ขวงที่ท่าทางที่ดุดัน

หยางเฟิงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน

“ไอ่หนุ่ม ไปตายซะ！”

เมื่อเห็นว่าหยางเฟิงนิ่งเฉย

ใบหน้าของเย่ขวงก็แสดงความโหดร้ายออกมา ฟันด้วยดาบพิฆาตที่อยู่ในมือไป