บทที่ 962

หยางติ่งเทียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างขมขื่น เหมือนว่าเขาจะคิดไปเอง

หยางติ่งเทียนหลับตาและพูดว่า: "เฟิงเอ๋อร์ แกรู้ว่าถ้าแกจะฆ่าฉัน ฉันจะไม่มีต่อต้านอย่างแน่นอน!" เมื่อได้ยินเช่นนี้หลงโยวหลิงก็กังวลขึ้นมาทันที

เธอรีบยืนขึ้นและตะโกนว่า: "เฟิงเอ๋อร์ อย่าฟังคำพูดไร้สาระของพ่อแก ตอนนั้นพ่อของแกไม่มีทางเลือกอื่น ... "

“พอแล้ว! หยุดพูด!”

ไม่ทันที่หลงโยวหลิงจะพูดจบ

หยางติ่งเทียนตะโกนเสียงดัง: "ถ้าเขาจะฆ่าก็ปล่อยให้ฆ่า อย่างไรฉันก็เป็นหนี้ชีวิตเขา!"

“ไม่ ฉันจะพูด!”

หลงโยวหลิงไม่ต้องการเห็นหยางติ่งเทียนตาย

ไม่อยากเห็นโศกนาฏกรรมระหว่างพ่อลูก

ดวงตาของเธอก่ำแดงและเต็มไปด้วยน้ำตา

"ในตอนนั้น แม่ของแกเป็นคนพาแกออกจากตระกูลหยางเพื่อปกป้องติ่งเทียนและทั้งตระกูลหยาง!"

"แม่ของแกรักติ่งเทียนอย่างสุดซึ้ง แต่ถ้าเธอไม่ออกไป! หากเธอไม่ยอมให้ติ่งเทียนผูกสัมพันธ์กับตระกูลหลง!"

"ทั้งตระกูลหยางรวมทั้งแกด้วยต้องตาย!"

“เฟิงเอ๋อร์แกต้องเข้าใจพ่อของแก!”

“ตอนนั้นแม่ของแกทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ!”

"เราทุกคนต่างตกเป็นเหยื่อ! เราทุกคนต่างตกเป็นเหยื่อ! ฮือฮือฮือ..."

พูดถึงตรงนี้

หลงโยวหลิงร้องไห้เสียงดัง

ตอนนั้นเป็นความคิดของหลิวหรูเยียนที่จะเสียสละตัวเองและพาหยางเฟิงออกจากตระกูลหยางและดองกับตระกูลหลงหยุนจงเฮ่อกลัวความแข็งแกร่งของตระกูลหลง ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าลงมือกับตระกูลหยาง!

มิฉะนั้น

ตอนนั้น ตระกูลหยางคงถูกกำจัดไปนานแล้ว!

พินาศทั้งตระกูล!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น!

ไม่ต้องพูดถึงการเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลมหาเศรษฐี

แม้แต่การอยู่รอดยังเป็นเรื่องใหญ่!

หยางเฟิงมองหยางติ่งเทียนอย่างไม่แยแส

แม้ว่าเขาจะรู้เรื่องเหล่านี้อยู่บ้างแต่เขาก็ไม่ได้รู้อย่างชัดเจนนัก

หลงโยวหลิงร้องไห้และตะโกน: "หยางเฟิง พ่อของแกไม่มีทางเลือกจริงๆ เขารักแกและแม่ของแกมาก!"