บทที่ 972

“ในเมื่อคุณกล้าทรยศหักหลังฉัน งั้นก็รับสิ่งตอบแทนไปก็แล้วกัน！”

“แกต้องการจะทำอะไร？”

หยุนจงเฮ่อมองเจ้าสำนักอยู่ด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว

“ฮึ ๆ ！ไม่อยากจะทำอะไร ฉันเพียงแค่อยากที่จะให้คุณอยากมีชีวิตก็มีไม่ได้！อยากตายก็ตายไม่ได้！”

“คนบ้า！แกเป็นคนบ้า！”

“เก่งจริง แกก็ฆ่าฉันไปเลยสิ！ฆ่าฉันไปเลยสิ！”

หยุนจงเฮ่อคำรามด้วยความโกรธไม่หยุด

เจ้าสำนักสะบัดมือแล้ว

ทันใดนั้นคนชุดดำสองสามคนก็เอาหยุนจงเฮ่อลากออกไปแล้ว

เวลานี้

ด้านหน้าของอาคารไม้ไผ่

คนชุดดำยืนอยู่นับร้อยคนเต็ม ๆ

คนชุดดำเหล่านี้ทั้งหมดต่างก็ใส่หน้ากากอยู่

พวกเขาทำได้เพียงมองเห็นดวงตา ที่อื่น ๆ อะไรต่างก็มองไม่เห็น

แต่นาทีนี้

ทุกคนมีใบหน้าที่เคารพ

ไม่กล้ามีคนไม่เคารพต่อเจ้าสำนักใด ๆ

แข็งแกร่งอย่างหยุนจงเฮ่อ

ผู้แข็งแกร่งที่บรรลุแดนแปรเทพชนิดนี้

ล่วงเกินเจ้าสำนักแล้วก็คือมีจุดจบที่น่าเศร้า

สายตาของเจ้าสำนักกวาดมองทุกคน

ทันใดนั้น

ทุกคนกลั้นหายใจรวบรวมสติ รู้สึกว่าหายใจต่างก็เปลี่ยนเป็นยากลำบากขึ้นมาแล้ว

“ฮิ ๆ ！”

จู่ ๆ

เจ้าสำนักยิ้มขึ้นมาแล้ว

“พวกนายไม่ต้องตื่นเต้นมากเกินไป คนทรยศก็เป็นจุดจบหนึ่งอย่างนี้！”

“นับจากวันนี้ไป ทุกคนอพยพออกจากจงโจว！”

“จงโจวนี้ไม่มีมูลค่าที่จะอยู่ต่อแล้ว！”

พูดจบ

บนใบหน้าของเจ้าสำนักก็เปิดเผยความรู้สึกที่ถอนใจออกมา

เขาได้อยู่ต่อที่จงโจวหลายปีมากแล้ว

ตอนนี้……เป็นเวลาที่จะออกไปแล้ว

ชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกรของตระกูลหนิงกับตระกูลหยุนได้ตกลงในมือของเขาแล้ว

และชิ้นส่วนภาพมกุฎมังกรของตระกูลหยางกับตระกูลหลง คงจะตกลงในมือของเด็กที่ชื่อว่าหยางเฟิงคนนั้นแล้ว

อยู่ต่อที่นี่ไม่มีความหมายใด ๆ แล้ว

“ครับ！”

คนนับร้อยร้องตะโกนออกมาพร้อมกัน

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

ฟิ้ว！

……

！