บทที่ 98

เมื่อเย่ขวงเห็นสีหน้าของหวางหลงก็พูดทันทีด้วยท่าทีดูหมิ่นว่า: "พี่หลง พี่ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไป ผมคิดว่า หยางเฟิงนี้ มากสุดก็เป็นเพียงพลทหารธรรมดา ไม่งั้นเขาก็คงไม่มาที่เล็กๆอย่างตงไห่ของเรา"

เย่ชิวพูดอย่างเห็นด้วย: "ถูกต้อง ถ้าหยางเฟิงเป็นคนใหญ่คนโตจริงๆ แล้วจะยังอยู่ที่ตงไห่ได้ยังไง？”

ได้ยินคำพูดของเย่ขวงและเย่ชิวทั้งสองคน

หวางหลงก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

ถ้าหยางเฟิงเป็นคนใหญ่คนโตจริงๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยังอยู่ที่ตงไห่

และเขายังคงกลับไปตระกูลเย่ เป็นเขยแต่งเข้าของพวกเขา

นี่มันไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง!

คิดถึงตรงนี้

หวางหลงรู้สึกวางใจทันที

“ตกลง งั้นฉันจะรวมคนทันที ฆ่าไอ่หยางเฟิงนี้!”

พูดจบ ดวงตาของหวางหลงเผยให้เห็นเจตนาฆ่า

เย่ขวงและเย่ชิวได้ยินอย่างนี้

มองตากันและกัน

ใบหน้าก็เผยแววความสุข

มีความช่วยเหลือจากหวางหลง

คราวนี้ หยางเฟิงตายแน่!

……

“เสือขาว เรื่องที่ฉันให้นายไปตรวจสอบ นายสืบได้อะไรบ้างแล้ว？” หยางเฟิงถามอย่างนิ่งๆ

เสือขาวกล่าวด้วยความเคารพ: "ท่านแม่ทัพ ผมได้ตรวจสอบอิทธิพลทั้งหมดในพื้นที่สีเทาในตงไห่แล้ว"

“เหรอ งั้นนายลองพูดมาดูซิ!”

“พื้นที่สีเทาในตงไห่มีแก๊งหลักสี่กลุ่ม ในนั้น แก๊งคลั่งบู๊ได้ถูกท่านแม่ทัพทำลายแล้ว ในบรรดาสามแก๊งที่เหลือ ที่ทรงพลังที่สุดคือ แก๊งพยัคฆ์หัวหน้าแก๊งพยัคฆ์นี้ชื่อหวางหลง เป็นพี่น้องร่วมสาบานของเย่ขวง... "

“ในขณะเดียวกัน ผมก็พบว่า หวางหลงนี้เป็นพี่ชายของหวางหมิง…”

หยางเฟิงหรี่ตาและถามว่า “ก็คือไอ่หวางหมิงคนนั้นที่กล้าลวนลามเมียฉันหนะเหรอ?”

วันแรกที่เขากลับมาถึงตงไห่

หวางหมิงก็กล้าลวนลามเย่เมิ่งเหยียน

สุดท้ายก็ถูกความแข็งแกร่งของหยางเฟิงกด

เสือขาวพยักหน้าและพูดว่า: “ใช่ครับ หลังจากที่หวางหมิงถูกจับ ผมก็ส่งมันให้กรมตำรวจในพื้นที่ สามวันต่อมา ก็ถูกประหารชีวิตด้วยการยิง... คราวนี้แก๊งคลั่งบู๊ถูกทำลาย เย่ขวงต้องไปหาหวางหลงแน่นอน… …”

"หึหึ น่าสนใจ!"