บทที่ 99

#####บทที่ 99

ทุกคนที่อยู่นี้ คนไหนไม่ใช่ก่ออาชญากรรมมากมาย

ถ้ามอบตัว

เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถอยู่ต่อไปได้

หวางหลงใช้มือเคาะโต๊ะ

ในเวลานี้ใจของเขาก็กระสับกระส่ายมาก

หวางหลงเหลือบมองทุกคนและถามว่า "พวกนายใครรู้บ้างว่าทำไมกรมตำรวจตงไห่ จู่ๆถึงออกคำขาดสุดท้ายนี้？”

ทุกคนส่ายหัวและพูดว่า "ไม่รู้สิ!"

“เรารู้ผ่านเส้นสายในกรมตำรวจแล้วว่า คำสั่งนี้ออกโดยชั้นสูงของตงไห่ ว่ากันว่าปล่อยออกโดยเสือขาวผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพเทพมรณะ”

“เสือขาว！”

เย่ขวงที่นั่งอยู่บนรถเข็น จู่ๆ ก็ตะโกนขึ้น

หวางหลงเหลือบมองเย่ขวงและถามว่า "ทำไม นายรู้จักเสือขาวคนนี้เหรอ?"

เย่ขวงกัดฟันและพูดว่า “พี่หลง ครั้งที่แล้วที่วิลล่าเขา ก็คือสหายร่วมรบของแม่ทัพเทพมรณะ

ยังไงก็ตาม จริงๆปลอมๆ ให้คนมึนงงไม่แน่ใจ！

“หยางเฟิง? คนนี้ฉันรู้จัก ดูเหมือนว่าจะเป็นเขยแต่งเข้าของตระกูลเย่”

“ก่อนหน้านี้ เขาใช้เงินห้าสิบล้านจองร้านอาหารแห่งความฝันทั้งหมดไว้ ฮือฮาทั้งตงไห่”

“คิดไม่ถึง หยางเฟิงคนนี้อยากทำลายพวกเรา เราต้องไม่นั่งงอมืองอเท้ารอวันตายเด็ดขาด”

“ถูกต้อง ลงมือก่อนได้เปรียบ ลงมือที่หลังจะเสียเปรียบ!”

คนทั้งกลุ่มเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม

คำขาดสุดท้ายนี้ จะเอาชีวิตพวกเขาชัดๆ

ดังคำกล่าวที่ว่า

กระต่ายเมื่อถึงตาจนยังรู้กัดคน หมาจนตรอกอะไรก็ล้วนทำได้ทั้งนั้น