บทที่ 110 บ้านเลขที่ 001

บ้านเลขที่ 001!

ทุกคนตกตะลึง โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนนั้น ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ จะเป็นไปได้ยังไง อย่างที่รู้บ้านเลขที่ 001 นั้นหมายความว่าอะไร

นั่นคือวิลล่าหลังที่ทำเลดีที่สุด และเป็นวิลล่าหยุนติ่งตัวเก็งเชียวล่ะ

ในวันนี้ ขายออกไปได้แล้ว

ผู้ที่เป็นเจ้าของวิลล่าแห่งนี้ รับการปฏิบัติที่ดีที่สุดในวิลล่าหยุนติ่ง มีอำนาจมากที่สุด แม้กระทั่งไล่พวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ อีกอย่างคนที่สามารถซื้อวิลล่าหลังนี้ได้ ต้องรวยสุดๆไปเลย

“แย่ละ!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคน ตกใจจนกองไปอยู่บนพื้นทันที

พวกเขามีปัญหาแล้ว

ไม่คิดเลยว่าจะยั่วยุเจ้าของวิลล่าเลขที่ 001 แล้วยังด่าเขาว่าเป็นคนจนอีก!

นี่

จบเห่แล้วจริงๆ

ถ้าฉินเฟิงต้องการจัดการพวกเขา งั้นพวกเขาจะต้องจบลงอย่างน่าสังเวชแล้วจริงๆ

เพียงแต่ว่า หลังจากที่ฉินเฟิงเอาบัตรกลับไป แล้วถามว่า: “พวกเราเข้าไปได้หรือยัง?”

“ได้แล้วครับ คุณผู้ชาย”

ผู้จัดการทรัพย์สินคนนั้นพยักหน้า

จากนั้น ฉินเฟิงก็จากไป

หลังจากที่จากไปแล้ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก สมกับเป็นคนใหญ่คนโต ก็ควรมีจิตใจที่กว้างขวาง ซึ่งเขาก็ไม่ได้สนใจพวกเขาเลย

เพียงแต่ ผู้จัดการทรัพย์สินเดินมา สีหน้าเกรี้ยวโกรธ: “พวกแกไม่ต้องทำงานในวงการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแล้ว โดนแบล็คลิสต์แล้ว”

แต่เขารู้ข่าวจากสำนักงานใหญ่

เศรษฐีผู้ลึกลับ ทุ่มเงินเจ็บสิบล้าน ซื้อวิลล่าหลังนั้น

อย่าว่าแต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนนี้เลย แม้แต่วิลล่าหยุนติ่งของพวกเขา ก็ไปลามปามไม่ได้

“แย่ละ”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนหน้าซีด

ในตอนนี้ ฉินเฟิงสั่งสอนกั่วกั่ว

“ลูกรัก จำคำพ่อไว้นะ สำหรับสุนัขเห่าบางตัว ถ้าไม่สนใจมันได้ ก็ไม่ต้องไปสนใจ เพราะขอเพียงแค่มีจิตสำนึกที่ดีก็พอแล้ว”

“โอเคค่ะ……”

ฉินเฟิงพาฉินกั่วกั่วไปที่วิลล่าหยุนติ่ง วิลล่าหยุนติ่งสมกับเป็นวิลล่าหยุนติ่งจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นของตกแต่ง ก็ยังทำเป็นสีเขียว สามารถกล่าวได้ว่าอยู่ชั้นบนของเมืองเจียงเฉิงทั้งหมด

เดินไปจนสุดทางทิศตะวันออก

สักพัก ก็ได้ยินเสียงนกนางนวล

“พ่อ รีบดูเร็ว ทะเลกว้างใหญ่”

ฉินกั่วกั่วตื่นเต้นเล็กน้อย วิ่งไปทางนั้น

“ช้าหน่อย”

ฉินเฟิงยิ้มด้วยความเอ็นดู

จากนั้นก็ตามไป ผ่านต้นไม้ไม่กี่ต้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคุณคือสีฟ้าคราม นี่คือวิลล่าหยุนติ่งที่สร้างบริเวณชายฝั่งทะเลโดยเฉพาะ ทอดสายตามองออกไป เห็นคลื่นที่งดงาม

สถานที่พิเศษ เมืองเจียงเฉิง ตั้งอยู่ที่ปากน้ำทะเล ทั้งเมือง มีเพียงแค่เฉพาะบริเวณนี้ของวิลล่าหยุนติ่งเท่านั้นที่สามารถมองเห็นทะเลได้ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมราคาบ้านของวิลล่าหยุนติ่งถึงแพงมาก

ถ้าอยากจะดูจริงๆ ทำได้เพียงแค่ไปเมืองอื่นเท่านั้น

เพียงแต่ กั่วกั่วโตขนาดนี้ ยังไม่เคยออกต่างจากหวัดเลย

“ว้าว นกนางนวล นกนางนวลเยอะแยะเลย”

ฉินกั่วกั่ววิ่งไป ทันใดนั้นนกนางนวลตกใจบินหนีกระเจิง ปีกสีขาวกระพือด้วยความตกใจ

“พ่อ ทำไมพวกมันถึงหนีล่ะ?”

ฉินกั่วกั่วเห็นนกนางนวลเหล่านั้นบินหนี ไม่เล่นกับเธอ ทันใดนั้นก็หน้ามุ่ย เสียใจเล็กน้อย

“ลูกต้องอ่อนโยนหน่อย”

ฉินเฟิงจับมือฉินกั่วกั่ว เดินไปด้านข้างและซื้ออาหาร จากนั้นก็กล่าวกับกั่วกั่วว่า: “ต้องใช้อาหารพวกนี้ด้วย”

“อาหารเหรอ? ฉันมีอาหารอร่อยๆ พวกแกมาเล่นด้วยกัน”

เฉินกั่วกั่วหยิบถุงอาหาร เดินไปอย่างอ่อนโยน

ไม่นาน นกนางนวลฝูงใหญ่บินมา เด็กน้อยสัมผัสตัวนั้นที ตัวนี้ที เล่นอย่างสนุกสนาน

แต่ ในตอนนี้ เสียงดังมาจากข้างหลัง: “คนอย่างแก มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”